مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٧٢

اى مظهر سخا

بار غمست بر دل و جان يار زشت رو * داغى بود به كيسهء دل مهر پر دغا

باشد ز ديو غمزه ، ز دد عشوه جان گسل * غنج و دلال غول بود طرفه خوش ادا

خون شد دلم ز كاوش اين قوم پر گزند * تنگ آمدم ز صحبت اين خلق جانگزا

از بس گزيده‌ام ز رفيقان بد گهر * گويا كه هست سايه مرا در پى اژدها

از بس كشيده‌ام ز دغا پيشگان خطر * وز بس كه ديده‌ام ز دغل سيرتان خطا

ديگر نمىشود دل رم خورده رام من * طبعم كند ز سايهء خود وحشت اقتضا

مىبينم آسمان و زمينى بسى عجب * خلقى در آن ميان همه در ظلمت عما

دل بىفروغ و سينه پر از جهل و ديده كور * نه ز ابتداى كار خود آگه نه ز انتها

ماندم عجب ز كج روشىهاى آسمان * كردم صدا كه فاعتبروا يا اولى النها

ياران حذر كنيد ازين چرخ سفله دوست * اى دوستان كناره ازين دهر فتنه‌زا

اى عمر تا به كعبهء كويش رسيدنم * من بندهء وفاى تو ، گر مىكنى وفا

خاكم به سر كه روضهء رضوان طلب كنم * گر كام دل برآيد از آن خاك دلگشا

آيينه‌دار دوست شود چشم جان من * روشن كنم چو ديده از آن روح توتيا

هر چند عرض شوق نهايت‌پذير نيست * در حضرتت كنم به همين مطلع اكتفا

* * *

باشد ز شوق طوف تو اى كعبهء صفا * سرگشتگى مدار غبارم چو آسيا

گردى ز آستان تو يا مبدى النعم * چشم اميدوار مرا منتهى الرجا

سر كى فرود آيدم الا به طوق تو * لالاى كمترين توام خالص الولا

بر جبهه داغ بندگيم بر تو روشنست * اى آفتاب پيش ضميرت كم از سها

پرواى آفتاب قيامت نمىكنم * در سايهء لواى تو يا صاحب اللوا

شرح محامدت كه از آن قاصرست عقل * كلك زبان بريدهء من چون كندادا

شاها تويى كه از كرمت خاطر حزين * دارد ز خوشدلى به رخ صبح خنده‌ها

هر صبحدم به صيقل مهر تو آسمان * آيينهء ضمير مرا مىدهد جلا

اكنون هماى صبح سعادت گشود پر * دل مىپرد به بال دعاهاى بىريا

كامى كه هست از تو طلب مىكند دلم * چون ذات تست واسطهء رحمت خدا

باشد دوام وصل تمناى خاطرم * اذليس عند ربك صبح و لا مسا

ديگر اميد آن كه دهى سرفرازيم * گردد سرم ز سجده به خاك تو عرش سا

خواهم كه بطلبى من آواره را ز لطف * اى من سگ درت به كجا آرم التجا