مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٧٠

وصف نور يزدان على ( ع )

هوس توبه تا به كى در عشق * عقل بىمغز در سراندازد

نشود خشك دامن تر من * گر به خورشيد محشر اندازد

غم گران گشته است ناله كجاست * تا غبارم به صرصر اندازد

مدّتى دست داشتم بر دل * عاشقى تا چه در سر اندازد

ترسم اكنون ز تنگناى دلم * صبر را رخت بر در اندازد

نه حريف سپهر كج نقشم * قرعه بر نام ديگر اندازد

اين دغل پيشه تا به كى هر دم * كعبتينى به ششدر اندازد

از كه نالم كه خوى خيره مرا * زنده در كام اژدر اندازد

ديده غمّاز گشته مىترسم * اشكم از چشم دلبر اندازد

عشق كو كز ميان خوف و رجا * كار دل را به داور اندازد

نور يزدان على كه بر فرقم * سايهء ذرّه‌پرور اندازد

آن خليل آيتى كه خار رهش * گل به دامان آذر اندازد

آن مسيحا عبارتى كه ز نطق * مرده را روح در بر اندازد

آن سليمان شهامتى كه به عدل * صلح باز و كبوتر اندازد

آن محيط كرم كه ياد كفش * سينه در موج كوثر اندازد

آن سپهر شرف كه پايهء او * سايه بر مهر انور اندازد

بحر را لطمهء كف جودش * چون خس و خار در بر اندازد

گرد دامان پارسايى او * مستى از چشم عبهر اندازد

چون يكى ذرّه همّتش ، گيتى * پيش خورشيد خاور اندازد

گر بيابد شراك نعلش حور * جاى زلف معنبر اندازد

دم جانبخش خلق او از رشك * بوى گل را به بستر اندازد

راى او چون علم زند ، گردون * پرده بر نور خاور اندازد

گر كند تكيه بر حمايت او * عَرَض از خويش ، جوهر اندازد

غلغل ذكر زائران درش * لرزه بر قصر قيصر اندازد

* * *

چو لواى ظفر برافرازد * سايه بر هفت اختر اندازد

برق رمحش به نيستان چو جهد * ناخن از كف ، غضنفر اندازد

زور سرپنجهء دلالت او * رعشه در حصن خيبر اندازد