مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٦

در مدح على بن ابى طالب ( ع )

علم به سنگ چو در روز رزم خيبر شد * فرو ز قوت سرپنجه‌اش چهار انگشت

براى بخشش خاتم كه در ركوع چو موج * از آن به بحر كفش گشت بىقرار انگشت

كه بود خاتم اگر خاتم سليمانى * به دست جودش ازو بود زير بار انگشت

همين نداشت به دست شجاعتش همه عمر * پى لواى ظفر وقت كارزار انگشت

پس از وفات برآورد دست خود ز ضريح * به قتل مرّه چو شمشير آبدار انگشت

پى نگاشتن وصف جودش ار آرند * به رنگ خامه به گردش سخن نگار انگشت

عجب مدار كه ننهاده نقطهء جودش * طلاى ناب كف و سيم شاخدار انگشت

پى طپانچه زدن چون به روى دشمن او * فراهم آورد از قهر روزگار انگشت

عجب مدار كه چون دست مالكان جحيم * فشاندش همه اخگر كف و شرار انگشت

كف گداى در او گهر فشان سازد * به هر كجا چو رگ ابر نوبهار انگشت

فتد ازو به كف هر كه قطره‌اى چه عجب * گرش محيط شود دست و جويبار انگشت

چو روشن است كه مهرش به حشر نگذارد * برآورد كف مجرم به زينهار انگشت

اگر محبت او دارد از ندامت جرم * كزو براى چه ديگر گناه‌كار انگشت

مرا كه بسته به كف آب و رنگ مدحت او * به رنگ خامهء شنجرف در نگار انگشت

رسيد وقت كه از غيبت آيمش به حضور * به چشم اهل حسد كرد آشكار انگشت

زهى به دست تو مفتاح هر ديار انگشت * كليد فتح جهانت چو ذوالفقار انگشت

تويى كه چشم گشايى ز كف چو در كف تو * درآيد از پى ريزش به خار خار انگشت

بدان صفت كه روان كرد بهر قافله آب * محمّد عربى از ميان چار انگشت

كنون نه حكم پذيرت بود زمانه چنان * كه دست اهل قلم را به وقت كار انگشت

كه از الست براى قبول فرمانت * نهاده چون مژه بر چشم روزگار انگشت

به كار بستهء اهل جهان گره نگذاشت * ز بسكه در كفت اى مرحمت شعار انگشت

به دست عقده‌اى ار تا ابد بود چه عجب * به دست عقد گشايان در انتظار انگشت

برآوردند به زنهار دوستانت چند * ز آتش ستم خصم شمع‌وار انگشت

براى دفع مخالف ز آستين وقتست * شود پديد ترا دست و آشكار انگشت

شها منم كه به دستم ز فيض مدحت تو * چه شاخ گل همه گل آورد به بار انگشت

ز فقر عقدهء سختى به كار من زده چرخ * كزوست ريش مرا ناخن و فكار انگشت

تو باز كن گرهم را كه نيست كارگشايى * مرا چو شانه يك انگشت از هزار انگشت

رسيد وقت دعا ساز نغمه را مشتاق * از اين زياده چو مطرب مزن به تار انگشت