مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٤

در مدح على بن ابى طالب ( ع )

روزگار وى جمع آورى نشده و پس از مرگش شعراى نامى هم عصر وى مانند هاتف و صهبا و آذر ، دست به كار جمع‌آورى آن شدند و كم و بيش آنچه برايشان مقدور بود در ديوانى به نام ديوان مشتاق گرد آوردند . مقبرهء مشتاق در تكيهء شيخ زين الدّين در اصفهان است . « 1 »

در مدح على بن ابى طالب ( ع )

ز بسكه مانده در آن طرّه‌ام ز كار انگشت * چو شانه نيست كفم را به اختيار انگشت

پى گشايش اين عقده‌هاى غم كه مراست * به هم كنم ز براى چه دست يار انگشت

كه وا نمىشود از صد يكى گرم باشد * هزار دست و به هر دست صد هزار انگشت

خبر ز مرگ ندارند غافلان ور نه * چو رهنما كه برآرد به رهگذار انگشت

پى نمودن راه عدم به خلق زمين * بلند كرده ز شمع سر مزار انگشت

مرا جدا ز تو نگذارد ار چه ياد وصال * كه از فراق برآرم به زينهار انگشت

كجاست لذت پستان دايه‌اش هر چند * ز شوق شير مكد طفل شيرخوار انگشت

گشاد عقدهء خود جز ز گوشه گير مجوى * چو شانه كرد گران راست بىشمار انگشت

گره‌گشا به ميان نيست مصلحت جايش * از آن ز بحر كف افتاده بر كنار انگشت

گذشته ماه صيام آن قدر چه مىخواهى * به رعشه در كف من ساقى از خمار انگشت

اشاره‌ايست پى گردش قدح كه نمود * هلال عيد از اين نيلگون حصار انگشت

گشودن گرهى چون ز ضعف نتواند * به صد تلاش ز دست من فكار انگشت

چو نقش پنجه كه جا بر زمين كند غم نيست * از اين كه خاك شود دستم و غبار انگشت

به گلشنى كه خرامى تو و بلند شود * پى نمودن قدت ز هر كنار انگشت

چگونه لاف رعونت زند كه اين جامه * به قد سرو بود نارسا چهار انگشت

چه نقش‌ها كه به رخسار من ز خون بندد * دمادم و نفتد هرگزش ز كار انگشت

بديده‌ام مژه را زيبد از هنر لافد * از آن سبب كه به دست رقم نگار انگشت

پى حساب گره‌هاى رشتهء كارم * به دست در حركت هم‌نشين ميار انگشت

كه از براى شمارش درين چمن بايد * به جاى برگ برآيد ز شاخسار انگشت

چه‌ام ز خاتم دولت رسد مرا كه بود * جدا ز حلقهء آن زلف تابدار انگشت

( 1 ) . ديوان غزليات و قصايد و رباعيات مشتاق ، مقدّمه ، صص بيست و بيست و چهار .