مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٠.٢٠

مقدمه

كه اشاره به حديث نبوى « انا مدينة العلم و على بابها » دارد . « 26 »

شجاعت على ( ع ) همچون علم على ( ع ) بسيار مورد توجّه حكيم ناصر خسرو است .

او معتقد است كه هر كه علم و شجاعت دارد شايسته و لايق راهنمايى و سردارى است .

از آن جا كه حضرت على ( ع ) اين هر دو را دارا بود ، پيغمبر اسلام او را وصى خود ساخت . . . او بود كه توانست با اين دو خصلت ، عدل و انصاف را بگستراند :

آن كه بيش از دگران بود به شمشير و به علم * و ان كه بگزيد و وصى كرد نبى بر سر ماش

آن كه معروف به دو شد به جهان روز غدير * و ز خداوند ظفر خواست پيمبر به دعاش

. . .

معدن علم على ( ع ) بود به تأويل و به تيغ * مايهء جنگ و بلا بود و جدال و پرخاش

هر كه از علم على ( ع ) روى بتابد به جفا * چون كر و كور بماند بكند جهل سزاش

تيغ و تأويل على ( ع ) بر سر امّت يكسر * اى برادر قدر حاكم عدلست و قفاش

مايهء خوف و رجا را به على ( ع ) داد خداى * تيغ و تأويل على ( ع ) بود همه خوف و رجاش

. . .

شريعت اسلام از شجاعت حضرت على ( ع ) نصرت يافت . او در زمان جنگ بردبار و شجاع بود . شمشير براى دين حق - اسلام - مىزد نه براى زر و سيم . او بود كه پهلوانان نامور را به خاك مىافكند :

بلى اژدها بود در چنگ شير * به دست على ذوالفقار على

سران را سرافكند در زير پاى * سر تيغ جوشن گذار على

نبود اختيار على سيم و زر * كه دين بود و علم اختيار على

( 26 ) . همان ، ص 182 .