مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٥٣

تجديد مطلع

ميخ در چشم هلال ار كند از نعل سزد * دست و پايى كه ز خون شفقش رنگ حناست

اين چنين كز دو جهان رفته روا دانستم * كه ز يكرنگى نعلش مه نو نيم رواست

نبود در ضرر از آتش و آبش كه چو باد * گذرش گاه بر آتشكده گه بر درياست

بر سرش شعله صفت دستهء كاكل گويى * طرّهء دود پريشان شده در دست صباست

باد آهى شود آشفته مگر جوى كسيست * به نگاهى جهد از جاى مگر رنگ حياست

زين به پشت وى از آراستگى چون طاووس * دو ركاب از دو طرف حلقهء چشم عذراست

دُم ز آشفته سرى موى سر مجنونست * يال در سلسله بندى سر زلف ليلاست

جعد يال از دل سودا زده اندوهبرست * گره موى دُم از رشتهء جان عقده گشاست

به گه جلوه‌گرى كاكل آشفتهء او * سر خط زلف پريشان عروسان ختاست

جلوه‌اش در جگر كون و مكان رخنه فكن * وز دل فتح و ظفر شيههء او زنگ زداست

چشم نصرت همه بر نقش پى اوست بلى * صورت فتح در آيينهء نعلش پيداست

زنگ اگر از دل ايام برد جا دارد * گرد راهش كه بر آيينهء خورشيد ضياست

كس نديدست چو او ديده مگر همت تو * كه به يك گام تواند ز دو عالم برخاست

اى بليغى كه نشد لفظ تو تا زيب سخن * معنى پرده‌نشين چهره نيارست آراست

در مذاق فصحا طعم سخن بىمزه است * تا نكرد از نمك لفظ فصيحت مزه راست

گوهر لفظ تو سيراب به نوعيست ز فيض * كه چو امواج درو فوج معانى بشناخت

به كلام تو بسنجند كلام دگرى * كه به درياى سخن گوهر لفظت يكتاست

فكر ارباب سخن گر چه بلندست ولى * نسبت سحر به اعجاز كجا تا به كجاست

شب چراغيست كلام تو كه از پرتو آن * گوش چون ديده به اسرار معانى بيناست

مىزند جوش ز گوش دل من چشمهء نوش * كه ز شيرينى لفظ تو پر از شهد صداست

دفترت طرفه سواديست در اقليم سخن * كز دم عيسى و آب خضرش آب و هواست

خطّهء فيض كه در سايهء سرچشمهء آن * عمرها شد كه خضر منتظر آب بقاست

سرخط مِسطر او جدول فيضست روان * عوض ريگ درو گوهر معنى پيداست

حلقهء حرف كجش را دو جهان حلقه به گوش * در كف پير خرد هر الف او چو عصاست

سرمهء چشم جهان بين مضامين دقيق * خط و خال رخ خوبان معانى رساست

عقل كل در كف او لوحِ الفبا بودست * طفل طبعت چو دبستان ازل مىآراست

قلم عقل تو را صفحهء مشقى نشود * عقل اول كه كهن نسخهء تصوير فضاست

تاب خميازه به آغوش دهد علم دو كون * هر كجا كنه تو در حوصله سنجى برخاست