مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٥٢

تجديد مطلع

با تمناى عطاى كفش از گوهر كام * دامن فقر گرانمايه‌تر از جيب غناست

قبهء بارگه اوست كه از رفعت شأن * چرخ را در كنف سايهء ديوارش جاست

سايهء بام وى آخر به سر چرخ فتاد * بيضهء جغد ببينيد كه در ظلّ هماست

نه كنون شد شرفش قافله سالار وجود * قدرش از روز ازل سلسله جنبان قضاست

چرخ اگر كوى تو با كعبه شود مشتبهش * بى تميزيست كه نشناخته دست چپ و راست

بر در كعبهء كوى تو همان قبلهء خلق * كه درو حلقهء در حلقهء چشم بيناست

من در حلقه به گوشى زنم و در رشكم * كه به گوش فلك آوازهء اين حلقه رساست

خون لعل از رگ كان نشتر جود تو گشود * بس كه از رشك عطاى تو تپش در اعضاست

آب شمشير تو از تشنگيش نرهاند * مرض دشمن جاه تو مگر استسقاست

برق شمشير تو هر گه جهد از ابر غلاف * لشكر خصم ترا وعدهء باران بلاست

دشمن جاه ترا راه عدم گم نشود * كز دم تيغ كجت جادهء گم دارد راست

جوهر تيغ تو در بيضه سمندر دارد * زان در آتشكدهء تيغ شرر بارش جاست

شعلهء قهر خدا خصم تو در تيغ تو ديد * به يد اللّهيت اقرار اگر كرد بجاست

تا نشد تيغ تو كج راه خدا راست نشد * ابروى تيغ تو در وادى دين قبله نماست

دوستان شعلهء تيغ تو نبينند به خواب * التفات دم تيغ تو نصيب اعداست

بيضهء جوهر تيغت چو دهد جوجهء مرگ * آبش از خون سر دشمن و از مغز غذاست

وعده‌هايى كه به پيكان تو كردست اجل * نرسد تا به دل خصم تو كى گردد راست

به رسالت نرود جز به سوى سينهء خصم * بسته بر بال و پر تير تو مكتوب فناست

گو زره چشم مكن سخت كه رد نتوان كرد * سخن تير تو در حق عدو حكم قضاست

سخنش سخت اثر در دل بدخواه تو كرد * ناوك خصم فريب تو زبانش گيراست

هر دم از كوتهى بخت چرا مىنالد * سر خصمت كه به فتراك كمند تو رساست

نيزه در گوش سمند تو ندانم كه چه گفت * كه جدا هر سر موييش به شوخى برخاست

آن سبكرو كه چو در ديده نهد پا گويى * كه در آيينهء دل صورت جان جلوه نماست

گرم سيرى كه چو گردن به عنان بار نهد * آنچه بر خاطر گردش نرسد باد صباست

شوخ چشمى كه ز آسيب تنك چشمى او * دست بر پشت وى آن كس كه رسانيده فناست

ندهد تن به تماشا كه چو آهوى نگاه * مژه تا بازگشايى ز نظر ناپيداست

توسن عمر اگر سرعت ازو وام كند * خضر را عمر ابد مايهء يك عهد صباست

مضطرب چون نشود گاه سبك‌خيزى او * سُم او خاره و ميدان فلك پر ميناست