مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٤٧

شه سرير ولايت

شه سرير ولايت على ولى اللّه * كه مىكند به كفش كار ذوالفقار انگشت

ايا شهى كه بود گلستان همّت را * كف تو گلبن احسان و شاخسار انگشت

برد به پايهء قدر تو آسمان حسرت * گزد ز حيرت جاه تو روزگار انگشت

به كشورى كه سپاه تو رو نهد چون سيل * ز گرد باد برآرد به زينهار انگشت

ز ذوق عهد تو خيزد صداى چينى ازو * ز برق ابر زند چون به كوهسار انگشت

ز فيض بخشى عهد تو خوبرويان را * چو سرخ بيد برآرد ز خود نگار انگشت

كف نوال تو درياى همّتست و ازو * بود روانه به هر سو چو جويبار انگشت

نسيم از آتش قهرت خبر به گلشن برد * بود به رعشه ازان در كف چنار انگشت

به زير سر چو نهد دست دشمنت در خواب * شود براى سرش نيزه لاله‌وار انگشت

چنان محيط كفت در سخا تلاطم كرد * كه همچو موج ازو رفت بر كنار انگشت

پى اطاعت راى تو تا نهد بر چشم * دميده پنجهء خورشيد را هزار انگشت

به خاك كشتهء تيغ تو شمع كى باشد * به زينهار برآورده از هزار انگشت

بود ز مايهء بحر كف تو در عالم * گهر فشان چو رگ ابر نوبهار انگشت

به انقياد ضمير تو گر نهد بر چشم * برد ز ديدهء اعمى برون غبار انگشت

محبّت تو دم مرگ دستگير بود * چنان كه اهل هنر را به وقت كار انگشت

از اين كه مدح ترا مىكند به صفحه رقم * به عضوهاى دگر دارد افتخار انگشت

به سر چو تاج خروسست جاى پنجهء من * ز بس گرفته ز مدح تو اعتبار انگشت

همان به صفحه ثناى ترا رقم سازم * به دست اگر شودم خشك خامه‌وار انگشت

ز گرد باد شد از روشنايى مدحت * بلند در طلب من ز هر ديار انگشت

عجب كه وادى مدح تو طى تواند كرد * به سعى خامه چو طفلان نى سوار انگشت

شها منم كه بر خصم طبع من هرگز * به پشت چشم نماليده شرمسار انگشت

ز اعتراض كلامم هميشه حاسد را * خزيده در شكن آستين چو مار انگشت

ورق ز گفتهء رنگين من حنايى شد * مگر نهاده به حرف من آن نگار انگشت

به گلستان ثناى تو چون گل صد برگ * ازين قصيده به دستم بود هزار انگشت

بلندتر بود از آفتاب در معنى * رباعيم كه به صورت بود چهار انگشت