مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٤٣

قصيده در مدح حضرت على ( ع )

خاكمال پستى و طالع مرا از پا فگند * راه من گرديد سرتاسر نشيب بىفراز

تا ببينم غير عكس مدعا با كار خويش * كرده بخت واژگون آه مرا آيينه ساز

پيش از آن كايم به دار الملك غربت از وطن * گرد غربت كرد يك منزل دلم را پيشواز

در سفر پيوسته مىخندم ولى بر حال خويش * مست پروازم ولى چون كبك در چنگال باز

پاكبازم داغها دارم ز بختِ بد قمار * كعبتين طالعم كم نقش و گردون سخت باز

بخت بيدارم كه مىخنديد بر تعبير خواب * ديده را بر روى صد خواب پريشان كرده باز

كام بخشا آرزو دارم كه بر رغم فلك * از حصول بيخ مطلب سازدم شه سرفراز

آستان بوس شه و جمعيت اسباب دل * در دو عالم خاطرى از هر دو عالم بىنياز

بر زبانها تا حديثِ بلبل و گل بشكفد * بلبل صلوات بر گلزار مدحت نغمه‌ساز

عشق بر باد داد هستى من * از غبارم چراغ‌ها روشن

وطن از وحشتم بيابان گرد * غربت از حيرتم سفر دشمن

از خمارم پياله‌ها سرشار * بى دماغم دماغ‌ها گلشن

دشمنان دادگرىهاى سفر * دوستان داد از اختلاط وطن

چه وطن دامگاه صيد ملال * چه سفر دشتِ وحشيان ختن

بوى خير از جهان نمىآيد * خار در كارم عافيت مشكن

مىچكد خونِ دل ز خندهء گل * آبِ شمشير از هواى چمن

غم گدازد در استخوانم مغز * تا كند در چراغ دل روغن

سر به سر كار خلق ساختگىست * قرعهء بى تكلفى مفكن

عيب‌پوشى درين جهان اعلا * راست گويى درين زمان الكن

ساقى بزم‌ها ترش روئى * جوهر تيغ‌ها رگ گردن

عيب جويى كشيده سرمهء ناز * خاك در چشم عيب پوشيدن

دو زبانى چو خامه راست بيان * سينه صافى چو صفحه محض سخن

شعله‌اى در لب بيان دارم * دوستان عيب نيست پرسيدن

تا كى از شرم سينه صافى من * دشمن كينه كينه ورزيدن