مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٩

نقش پاى على

شفايى اصفهانى ( 996 - 1037 ه . ق . )

حكيم شرف الدّين حسن بن حكيم ملّا محمّد حسين اصفهانى ، ملقّب به « حكيم شفايى » و متخلّص به « شفايى » طبيب دربار شاه عباس بزرگ و شاعر مشهور عصر صفوى است .

به قول هدايت : فضل « حكيم » را طبابت و طبابت او را شاعرى محجوب داشته است .

غزليات و هجويات دارد . مثنوى نمكدان حقيقت از اوست كه به تقليد حديقهء سنايى ساخته . همچنين بيست باب و قرابادين شفايى را در طب نوشت و مثنوى ديدهء بيدار را به نام شاه عبّاس سرود و مجمع البحرين را در برابر تحفة العراقين خاقانى به نظم آورد و مثنوى مهر و محبّت نيز از اوست .

آثار منظوم حكيم شفايى يك دست نيست . در غزلسرايى ، چون بسيارى ديگر از شعراى آن روزگار مقلّد بابا فغانى شيرازى بود . « 1 »

نقش پاى على

بعد حمد محمّد آن كه وليست * مظهر خالق و رسول عليست

روى معبود را به ديدهء جان * نپرستيد تا نديد عيان

ساختى با خدا چو بزم حضور * جامهء تن ز خود فكندى دور

در نماز آن چنان ز جا رفتى * كه دعاوار بر سما رفتى

گرد كفر از وجود خود رُفتى * هر دم اللّه اكبرى گفتى

چون هواى شكست عزّى كرد * مصطفى پاى خويش كرسى كرد

آن كه مُهر نبوّتش خوانى * نقش پاى علىست گر دانى

( 1 ) . سرآمدان فرهنگ و تاريخ ايران در دورهء اسلامى ، صص 314 - 315 .