مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٨

قصيده در مدح مولاى متقيان على ( ع )

مگر كه بر لب من شهد ناب كرده گذر * مگر كه در دل من آفتاب كرده گذار

زبان چو برگ گلم باز عنبر آگين است * زبان ز بوى خوشم گشته نافهء تاتار

مگر ز شاه نجف سر زد از دلم حرفى * مگر گذشت حديثى ز حيدر كرّار

علىّ عالىّ اعلا امير كلّ امير * وصى احمد مرسل قسيم جنّت و نار

تو همچو من به ثناى على زبان بگشا * كه مرحبا شنوى هر دم از در و ديوار

من از عقيدهء خود بر نمىتوانم گشت * نصيروار هلاكم كنند اگر صد بار

زبان به توبه نگردد چرا كه بگذرد * شفاعت تو ، گنه زير بار استغفار

غلط نكرده اگر ابروش گمان برده * كه هر كه هر چه ازو خواست داده ايزدوار

سخن بلند شود ور نه گفتمى با تو * كه كيست در پس اين پرده روز و شب در كار

زمانه كيست ؟ مر او را كمينه فرمانبر * سپهر چيست ؟ مر او را كمينه خدمتكار

تو خود بگو كه چسان نسبتت كنم به يكى * كه نسبت تو بسى كرده‌اند با جبّار

ز سنگلاخ قيامت كجا رود بيرون * چرا كه اين خر لنگ آبگينه دارد بار

چنان مكن كه چو روباه پيچ و تاب زنى * تو را اگر به سگان درش فتد سر و كار

هر آن نفس كه در آن مدحت تو صرف شود * هزار بار از آن كرده‌ايم استغفار

چو نام دوست مكرر نمىشود هرگز * هزار بار اگر « يا على » كنم تكرار

هميشه تا كه بود غنچه را شكفتن ، جوى * هميشه تا كه بود بيد را بريدن ، دار

بريده باد سر دشمنانت همچون بيد * شكفته باد رخ دوستانت همچو بهار

اميدوار چنانم كه وقت جان دادن * سپاريم به يكى ز آستان هشت و چهار

« رضى » ثناى چنين مظهرى نيارى گفت * زبان دراز مكن ، كن به عجز خود اقرار « 2 »

( 2 ) . همان ، صص 110 - 115 .