مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٤

در مدح مولاى متقيان على ( ع )

سپهر يافته گويى كه شخص خواهش طبع * ز شش جهت به ديار دلم ندارد راه

از آن چو نرد هوس با من آورد به ميان * نخست قاعدهء شرط را نهد دلخواه

به سوى كشور دل كز رواج درد آن جا * نمىكنند به جنس كساد عيش نگاه

زرشگ جلوهء آهم هميشه افعى درد * به خويش پيچد و بيرون جهد ز آتشگاه

زمان زمان نگهم كاروان حسرت را * نشان دهد به سر انگشت‌هاى مژگان راه

سياه بودن شامم پس از دميدن صبح * نبوده از اثر جلوه‌هاى بخت سياه

ز بسكه زير لبى بوده خندهء صبحم * نكرد شاهد خورشيد را ز خواب آگاه

شبم به مژدهء صبح وصال كاذب بود * از آن جبينش نمودم به دود آه سياه

شكست خاطرم افزون شد از مفرّح صبر * به هرزه من گله نارم ز موميايى آه

به نوش خانهء پرنيش روزگار نديد * لبم حلاوت يك زهر خند خاطر خواه

گره ز گوشهء ابروى خاطرم نگشود * مگر به ياد زمين بوس شاه عرش سپاه

ضياى ديدهء دانش صفاى سينهء عقل * فروغ ناصيهء دين على ولى اللّه

همان كه سلسلهء شاهدان قدسى را * عبير بو كند از خاكروبى درگاه

همان كه فخركنان ز آستان او روبند * مقدّسان فلك با جباه گرد جباه

همان كه يوسف رايش چو پرتو اندازد * به سينه‌اى كه دهد تيرگى به سينهء چاه

چنان شود كه بر اين نيل بركه نصب كنند * به دست شعشعه فواره‌هاى نور از آه

سياه نامه اسيرى كه با لب تسليم * برد به درگه عفوش ز روى عجز پناه

فرشته محو كند از جريدهء عملش * هر آن ثواب كه باشد در او حروف گناه

هوا ز فيضش گر بهره‌ور شود شايد * كه خون شعله فرو ريزد از عروق گياه

ز فيض مقدم او خاك آن قدر بالد * كه خاكيان ز ته عرش بگذرند دو تاه

چو عدل او كند امداد عاجزان شايد * كه پوستين ز تن شير نر كند روباه

كنون كه جنبش ابروى شاهد عفوش * اشارتيست به تعظيم نامه‌هاى سياه

سياه مار قلم بر اناملش پيچد * اگر فرشته نويسد به غير حرف گناه

شها منم كه نه شادابى سخن دارم * طبيعتى كه گل آرد برون ز آتشگاه

دم سواد فشارم عروق معنى را * ز بيم آن كه نرويد ز جيب صفحه گياه

گهى كه دعوى سبحانيم به جوش آيد * ز طبع و ناطقه آرم دو دلپذير گواه

خموش « طالب » زين نغمه‌ها تفاخر بس * برآر دست دعا بر در حريم إله

هميشه تا نبود تشنگان باديه را * زبان دل مترنم به غير حرف مياه