مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٣

در مدح مولاى متقيان على ( ع )

صدف گشته خاك نجف گوهرش را * از آن آبروى جهان اوفتاده

جناح فلك بوده آرامگاهش * ز نعلين او گر نشان اوفتاده

چو ( طالب ) من و سجدهء آستانش * كه آن قبلهء راستان اوفتاده « 2 »

سحر كه بر مژه افروختم چراغ نگاه * به دست شعله شكستم كلاه گوشهء آه

بيا كه بى چمن عارضت مشبّك شد * نقاب ديدهء صبرم ز گاهگاه نگاه

به ياد وصل تو گر قفل ديده بگشايم * عجب كه از مژه‌ام بحر بگذرد به شناه

دليست بى تو مرا كز سواد دود نفس * نويد وسمهء ابرو دهد به شاه آه

ز اشتياق نمك پاشى لبت هر دم * تراود از جگرم زخم‌هاى مرهم كاه

به دامن جگرم ريز تا بكى دارى * نهال قامت مژگان ز بار عمر دو تاه

تو نيم خواب و من از هر تبسّم مژه‌ات * چمن چمن گل حسرت كنم به جيب نگاه

ز شرم بى رهى خستگان ناز ترا * خوى تمامى اعضا فرو چكد ز جباه

بيا كه در غم بيهوده رنجش نازت * تمام شرم نگاهم تمام عذر گناه

ز بس نگه جگر آلوده زاده از چشمم * ز دامن مژه‌ام لعل پوش رسته نگاه

عجب ندارم گر شاهد خيال ترا * ز داغ زار دل تنگ من بود اكراه

بلى چه ذوق رسد طبع شوخ يوسف را * ز سير لالهء سيراب در نشيمن چاه

غمت به سهو فشارم گهر ز پيكر دل * چنان كه كوه فشارد كسى ز پيكر كاه

زرشگ بى خفقان مىكشم نفس كه مباد * بزلف پر شكنت مشتبه شود ناگاه

ز فيض درد تو آه محبت آلودم * به كشت‌زار فلك سبز كرد مهر گياه

چنان هوا زنم گريه‌ام رطوبت يافت * كه تا فلك ز لبم آه مىرود به شناه

خموش تا ز لبم شوخ مطلعى جوشد * كه تا به حشر بود زيب و زينت افواه

جبين بخت مرا خاكروب هر درگاه * زمانه ساخت كه روى زمانه باد سياه

به جز سياهى داغ دلم سپهر نيافت * گلى كه شاهد بختم زند به طرف كلاه

مرا كه زيب تن از حلّهء مغيلانست * چه جيب ذوق گشايم به اطلس و ديباه

( 2 ) . كليات اشعار ملك الشعراء طالب آملى ، صص 90 - 94 .