مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣٢

در منقبت مولاى متقيان على بن ابى طالب ( ع )

ز طبعم بجوشيد زهر آب تلخى * ز نطقم به شكرستان اوفتاده

بدين طبع هر دم ز نيش سپهرم * به دل كاو كاو سنان اوفتاده

به بخت من اين گنبد توتيايى * سيه دل‌تر از سرمه‌دان اوفتاده

به شب‌هاى غم كآسمان با دل من * معارض به تيغ و سنان اوفتاده

عمودى زده صبح بر فرق گردون * كه مغز سرش در دهان اوفتاده

ندانم كه اين خوشه‌چين طبع‌گردون * چه در خرمنم برق سان اوفتاده

فلك بر سر كينه جوييست با من * از آن در تنم هول جان اوفتاده

سرشكى است سيّارهء طالع من * كه از چشم هفت آسمان اوفتاده

ز بى طالعى ساغر اعتبارم * ز طاق دل دوستان اوفتاده

ز اشك جگر فام شب تا سحرگه * به روى حريرم سنان اوفتاده

مرا تكيه بر خار و از هر كنارم * به خرمن گل ارغوان اوفتاده

ز بس برده‌ام سجده زلف الم را * شكستم به موى ميان اوفتاده

ز ضعف تنم استخوان خرد گشته * گرم سايه از نردبان اوفتاده

ز بس ناتوانيم و وامانده از ره * چو عكسم در آب روان اوفتاده

ميان گشته در ساعت از آب چشمم * اگر زد رقم بر كران اوفتاده

ندانم چه انديشم آخر چه سازم * مرا كار با آسمان اوفتاده

چه بگشايد از ناخن چاره سازى * به كارم گره بيش از آن اوفتاده

به گردابى افتاده كشتى سعيم * و ز او لنگر و بادبان اوفتاده

عجب گر توانم به صد قرن ديدن * از او تخته‌اى بر كران اوفتاده

گر افتاده‌ام شكر بارى كه هستم * به راه امام زمان اوفتاده

على ولى آن كه از ضرب تيغش * تن خصم چون فرقدان اوفتاده

گهر گشته آوازهء جودش آن گه * به گوش گرام جهان اوفتاده

به پايش سر و جان فدا كرده دشمن * وز او ضرب تيغ زبان اوفتاده

تب لرزه از هيبت ذوالفقارش * بر اندام هفت آسمان اوفتاده

نسيمى كه از جيب خلقش وزيده * روان پرور انس و جان اوفتاده

غبارى كه دامانش از دست داده * به ظلمتگه سرمه‌دان اوفتاده

دم دشمنش در گزند طبايع * خنك‌تر ز باد خزان اوفتاده

زهى رتبه كز ديدنش چشم بينش * به ديدار حق در گمان اوفتاده