مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٣١

در منقبت مولاى متقيان على بن ابى طالب ( ع )

يكى غافل از كار در خواب غفلت * يكى اندكى در گمان اوفتاده

يكى جفت خود را بر آورده آنگه * به آشوب شير اندر آن اوفتاده

يكى بر لب زاده گستاخ بستان * به يك دست چون دايگان اوفتاده

هم از ضعف پيرى و زور جوانى * كه مخصوص پير و جوان اوفتاده

يكى ز آن سوى نهر جيحون بجستن * به اندازهء صد كمان اوفتاده

يكى از لب جوى سوفار تيرى * اگر جسته اندر ميان اوفتاده

يكى را ز غفلت دل از بيم خالى * يكى لرزه بر استخوان اوفتاده

در آخر مر آن شير را اين گوزنان * به نوبت به چنگ و دهان اوفتاده

به غفلت مزن گام كآهوى غافل * به چنگال شير ژيان اوفتاده

تذروى كه بر شاخ غافل نشسته * به يك جنبش از آشيان اوفتاده

مكن كبر كز شومى كبر شيطان * به تحت الثرى ز آسمان اوفتاده

نمك نيست در شيوهء سربلندان * همان اوفتاده همان اوفتاده

سخن آسمانى سزد گو سخنور * بود پست چون آستان اوفتاده

سر نكته بايد كه بر عرش سايد * چه غم گر بود نكته‌دان اوفتاده

مرا با بلندى فطرت نظر كن * كه در پاى خلقم چنان اوفتاده

سخن‌هاى چرب از نى كلك خشكم * چو مغزيست كز استخوان اوفتاده

سخن بكر زاييد از صلب فكرم * چو گوهر كه از جيب كان اوفتاده

رخ صفحه از خامهء عنبرينم * مزلّف چو روى بُتان اوفتاده

به شعر تر از خامهء بى سياهم * مرا نقش بر پرنيان اوفتاده

بر اوراق نظمم گر افتاده چشمى * به رخسارهء نو خطان اوفتاده

از آن پايمالم كه مرغ خيالم * به غايت بلند آشيان اوفتاده

حديث از لبم پاى ننهاده بيرون * چو آيات بر هر زبان اوفتاده

ز انديشهء خامهء نيش فعلم * كه سر تيز همچون سنان اوفتاده

بلرزيده آن نوع دست عطارد * كه همراه كلكش بنان اوفتاده

عروسان طبع مرا از لطافت * ز ايما به عارض نشان اوفتاده

غبارى كه در سينه‌ام كرده منزل * گذارش به آيينه‌دان اوفتاده

نه از مستيم راز پنهانى دل * به يك بار بر هر زبان اوفتاده

كه اين گوهر از تنگى ظرف دريا * به موج دويى بر كران اوفتاده