مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٢٨

شراب روحانى

دارد و همين امر موجب رواج اشعار بهايى شده است . « 1 »

اى خاك درت سرمهء ارباب بصارت * در تأديت مدح تو خم پشت عبارت

گرد قدم زايرت از غايت رفعت * بر فرق فريدون ننشيند ز حقارت

در روضهء تو خيل ملايك ز مهابت * گويند به هم مطلب خود را به اشارت

هر صبح كه روح القدس آيد به طوافت * در چشمهء خورشيد كند غسل زيارت

در حشرْ به فرياد « بهايى » برس از لطف * كز عمر نشد حاصل او غير خسارت

ساقيا بده جامى زان شراب روحانى * تا دمى بياسايم زين حجاب جسمانى

بهر امتحان اى دوست گر طلب كنى جان را * آن چنان برافشانم كز طلب خجل مانى

بىوفا نگار من مىكند به كار من * خنده‌هاى زير لب عشوه‌هاى پنهانى

دين و دل به يك ديدن باختيم و خرسنديم * در قمار عشق اى دل كى بود پشيمانى

ما ز دوست غير از دوست مطلبى نمىخواهيم * حور و جنّت اى زاهد بر تو باد ارزانى

رسم و عادت رنديست از رسوم بگذشتن * آستين اين ژنده مىكند گريبانى

زاهدى به ميخانه سرخ رو ز مى ديدم * گفتمش مبارك باد بر تو اين مسلمانى

زلف و كاكل او را چون به ياد مىآرم * مىنهم پريشانى بر سر پريشانى

خانهء دل ما را از كرم عمارت كن * پيش از آن كه اين خانه رو نهد به ويرانى

ما سيه گليمان را جز بلا نمىشايد * بر دل « بهايى » نه هر بلا كه بتوانى

روز حشرم از عصيان كى هراس و پرواييست * تا كه بسته‌ام پيمان با علىّ عمرانى

( 1 ) . تاريخ ادبيات در ايران ، صفا ، ج 5 ، بخش 2 ، صص 1039 - 1043 .