مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٢١

على ميان خدا و نبى پيامبر است

نه درخورست كه گويم بر آسمان وجود * نبى ز كوكبهء شمس آمد و ولى قمرست

على كسيست كه در عزم قرب حق جبريل * به راه مانده ازو همچو خاك ره گذرست

چه سان برابر جبريل دارم و گويم * على ميان خدا و نبى پيام‌برست

به شهر علم نبى چون عليست در چه عجب * ز جبريل گر او را ز حاجبان درست

زهى سپهر ولايت كه در ولايت‌ها * ولايت تو چو خورشيد و ماه مشتهرست

به شهر علم نبى از براى معمورى * ز معجزات تو هر يك ولايت دگرست

نشان داغ وفايت به سينهء احباب * به دفع تير حوادث نمونهء سپرست

سر سرافكن تيغ تو در تن بدرگ * به خون فاسد طغيان كفر نيشترست

ز ذوالفقار تو و دلدل تو دشمن و دوست * بر اسم پى روى و سركشى به نفع ضرست

به دلدلت بود آن دال دال سوى نجات * به ذوالفقار تو آن ذال ذال الحذرست

ز تيغ تو جگر دشمنان همه شده خون * به عزم دشمنى تيغ تو كه را جگرست

اگر به ملك جهان دل نداده‌اى چه عجب * تو شاهبازى و اين صيد صيد مختصرست

فضاى ملك عبوديت تو صحرا نيست * كه همچو طاير قدسش هزار جانورست

هواى بندگى درگه تو فايده‌ايست * كه صد خليل به ادرار ازو وظيفه خورست

كسى نيافت به قدر تو در صف عزّت * قضا كه انجمن آراى محفل قدرست

گلى نديده به رنگ تو در بهار وجود * صبا كه چهره گشاى عرايس زهرست

هزار شكر كه در سلك خادمان توام * همين سعادت من بس كه قدرم اين قدرست

شها به لطف نظر كن همين كه با چه كسان * مرا به قوّت مدح تو دست در كمرست

گرفت كاتبى اين راه حيرتى از پى * قدم به رسم تتبع نهاده بى سپرست

ميان اين دو سخن هست گفتهء من حشو * چرا كزان دو يكى رو يكى چو آسترست

درين لباس حد نظم من معيّن شد * كه گر بود ز يكى زير از يكى زبرست

فضوليم من و كارم گنه اگر زين كار * كشم به عذر زبان عذرم از گنه بترست

اميد هست كه بد گو مرا معاف كند * چو هرز مدح تو از هر ملامتم مقرست

هميشه تا به مكافات خير و شر به جهان * اميد و بيم به دو نيك جنّت و سقرست

خوشم بدين كه هميشه ز قرب تو حاصل * طواف كعبه مرا بى مشقّت سفرست