مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١١٤

در منقبت حضرت امير المؤمنين على ابن ابى طالب ( ع )

تا در اين ديرينه دير از سير سلطان نجوم * نور روز و ظلمت شب را بُوَد ثبت و دوام

روز احباب تو ، نورانى الى يوم الحساب * روز اعداى تو ظلمانى الى يوم القيام

خوش آن زبان كه شود چون زبان لوح و قلم * به مدح و منقبت شاه ذوالفقار علم

خوش آن بنان كه چو در خامه آورد جنبش * نخست ثبت كند مدحت امام امم

خوش آن بيان كه بود همچو لعل در دل سنگ * در مناقب شاه نجف در آن مدغم

دمى ز نخل خيالت ثمر دهد شيرين * كه جز به مدح شه نخل بر نيارى دم

به خاك رفته فرو نظم آبدار تو به * اگر از آن نشود باغ منقبت خرم

درين جهان به ستايش مشو نديم كسى * كه در جهان دگر همينت نديم ندم

فسانه طى كن و در مدحت كريمى كوش * كه در كرم سگ او عار دارد از حاتم

به مدح كام دهى عقد نطق بند كزو * شوى به معنى بكرى زمان زمان ملهم

به مجلس كرم از ساقئى طلب كن جام * كه تا ابد نكنى عرض احتياج به جم

برات خويش به مهر دهنده‌اى برسان * كه در ركوع به خواهنده مىدهد خاتم

حيات جو ز دم زنده‌اى كه مىآيد * ز طفل مكتب او كار عيسى مريم

به سايه اسدى رو كه گرگ مردم خوار * ز بيم او نتواند شدن غنيم غنم

ببر به محكمهء قاضئى شكايت چرخ * كه در ميانهء بازو كبوتر است حكم

به صدق شو سگ آن آستان كه محترمند * سگان شير خدا همچو آهوان حرم

بدان كه در كتب آسمانى آمده است * ابو الحسن همه جا بر ابو البشر اقدم

مهم خويش بود خلق را اهم مهام * مرا ثناى امام امم مهم اهم

رسيد مطلع ديگر ز سكه خانه فكر * كه مىدود چو زر سكه‌دار در عالم « 2 »

( 2 ) . ديوان محتشم ، صص 141 - 144 .