مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١١٣

بحر السخا بدر الدجّى

فاتح خيبر كه گر بودى زمين را حلقه‌اى * در زمان كندى و افكندى در اين فيروزه بام

قاتل عنتر ، كه بريكران ، چو مىگردد سوار * مىفرستد خصم را سوى عدم در نيم گام

خواجهء قنبر كه هندوى كُميتَش ماه را * خوانده چون كيوان ، غلام خويش بَدرَش كرده نام

داور محشر ، كه تا ذاتش نگردد ملتطف * بر خلايق جنّت و دوزخ نيابد انقسام

ابن عم مصطفى بحر السّخا بَدر الدُجَى * اصل و نسل بو البشَر ، خير البشر كهف الانام

از تقدّم در امور مؤمنان نِعم الامير * وز تقدّس در صَلوة قُدسيان نِعم الامام

آن كه گر تغيير اوضاع جهان خواهد ، شود * شرق مغرب ، غرب مشرق ، شام صبح و صبح شام

وان كه گر جمع نقيضين آيد او را در ضمير * آب و آتش را دهد با هم به يكدم التيام

آب پيكانش ، گر آيد در دل عظم رميم * از زمين خيزد كه سُبحان الَّذى يحيى العظام

پشت عصيان را به ديوار عطايش اعتماد * دست طاعت را به دامان قبولش اعتصام

گر نبودى صيقل شمشير برق آيين وى * مىگرفت آيينه اسلام را زنگ ظُلام

ور نكردى مِهر ذاتش ، در طبايع انطباع * نور ايمان را نبودى در ضماير ارتسام

اى كه هر صبح از سلام ساكنان هفت چرخ * بارگاهت مىشود از شش جهت دار السّلام

وى بهر شام از سجود محرمان نُه فلك * هست قَدر و احترامت ثانى بيت الحرام

گر نبودى رايض امرت ، به امر هيچكس * توسن گردن كش گردون ، نمىگرديد رام

ور نكردى پايهء عونت ، مدد افلاك را * اين رواق بى ستون ، ايمن نبود از انهِدام

آب دريا ، موج بر گردون زدى ، گر يافتى * قطره‌اى از لجّه قَدر تو با وى انضمام

بس كه دست انتقام ، از قوّت عدلت قويست * لاله رنگ از خون شاهين است چنگال حمام

از ائمّه ذات ممتاز تو ، ممتاز آمده * آن چنان كز اشهر اثنا عشر شهر صيام

اى مقالت مثل ما قالَ النَبى ، خَير المَقال * وى كلامت بعد قرآن مبين ، خير الكَلام

من كجا و مدحت معجز كلامى ، همچو تو * خاصه با اين شعر بى پرگار و نظم بى نظام

سويت اين ابيات سست آورده و شرمنده‌ام * زان كه معلوم است نزد جوهرى قدر رخام

ليك مىخواهم به يُمن مدحتت پيدا شود * در كلام « محتشم » اى شاه گردون ، احتشام

زور شعر كاتبى ، سوز كلام آذرى * گرمى انفاس كاشى حدّت ابن حسام

حاصل از اكسير لطف چاشنى بخشت شود * طبع نامقبول من ، مقبول طبع خاص و عام

يك تمنّاى دگر دارم كه چون در روز حشْر * بر لب كوثر بود لب تشنگان را ازدحام

زان ميان ظِلّ ظَليلَم بر سَر اندازى ز لطف * وز شراب سلسبيلم جرعه‌اى ريزى به كام

مدّعا چون عرض شد ساكت شو اى دل تا كنم * اختيار اختصار و ابتداى اختتام