مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٩

در ستايش حضرت اسد اللّه الغالب على بن ابى طالب ( ع )

اى خطت بر فراز گل سبزه * وى رخت بر سر صنوبر گل

سوى باغ آ كه سبزه نو برخاست * رست از شاخه‌هاى نو پر گل

زير پا سبزه فرش زنگاريست * بر زبر چتر سايه‌گستر گل

تا كشد بى خبر هزاران را * زير دامان گرفته خنجر گل

غنچه تا لب نبندد از خنده * ريختش زعفران به ساغر گل

نيست شبنم كه بهر زينت دوخت * بر كنار كلاه گوهر گل

اثر بخت سبز بين كه نمود * شهر سبز چمن مسخّر گل

سايه‌بان هر طرف سليمان‌وار * زد ز بال هزار بر سر گل

تا رود خيل سبزه را بر سر * باد را مىكند تكاور گل

هست قائم مقام آتش طور * بر فراز نهال اخضر گل

پى نقّاشى سراچهء باغ * دارد اندر صدف معصفر گل

بسته يك بند كهربا به ميان * در چمن شد مگر قلندر گل

گشت يكدل به غنچه تا بگشود * خانهء گنج باغ را در گل

غنچه را جام جم فتاد بدست * يافت آيينهء سكندر گل

كرده اوراق سرخ دفتر خويش * سبز كرده است جلد دفتر گل

از كشش‌هاى قطرهء شبنم * بر ورق‌ها كشيده مسطر گل

تا كند حرف‌هاى رنگين درج * بر وى از مدح آل حيدر گل

شاه دين مرتضا على كه شدش * به هزاران زبان ثناگر گل

بسكه در دشت خيبر از تيغش * رست از گل ز خون كافر گل

گر خزان رياض دهر شود * نشود كم ز شدت خيبر گل

در كفش از غبار اشهب او * مشگ دارد بنفشه عنبر گل

در بغل از خزانهء كف او * ياسمين سيم دارد و زر گل

باد قهرش اگر بر آن باشد * ندمد تا به حشر ديگر گل

ور شود فيض او بر اين ماند * تازه تا صبحگاه محشر گل

بود از رشح جام احسانش * كه به اين رنگ گشت احمر گل

باشد از ياد عطر اخلاقش * كه بر اين گونه شد معطر گل

خلق او هست غنچه‌اى كه از او * زير دامان نهاد مجمر گل

در ازل بسته است قدرت او * اندر اين شيشهء مدوّر گل