مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٤

در منقبت شاه ولايت على ( ع ) گويد

هر كه را باشد حصارى جز پناه مرتضى * بشكند دست ولايت گر حصار خيبر است

پا به دوش مصطفى بهر شكست بت نهاد * پايهء قدرش نگر كز هر دو عالم برترست

در شب جان باختن بر جاى احمد تكيه كرد * زان كه جاى مصطفى هم مرتضى را درخورست

شاهى ملك جهان او را سزد كز روى قدر * هر گداى آستانش صد عزيز و قيصر است

پيش لطفش هشت جنت واديى باشد سراب * نزد قهرش هفت دوزخ تودهء خاكسترست

عالم علم نهان كاندر دبيرستان او * تختهء تعليم طفلان قصهء خير و شرست

تا جهان بوده‌ست بود و تا جهان باشد بود * زان كه نفس كاملش و اصل به حىّ اكبرست

از خطاكارى كسى كز مهر او بويى نبرد * گر همه آهوى مشكين است از سگ كمترست

سينهء ناپاك بد مهرى كه در جان و دلش * جاى شاهنشاه مردان نيست جاى خنجرست

گر ز دشت ارژن و سلمان كسى ياد آورد * آب گردد زهرهء او گر همه شير نر است

هر كه را كين غلامان على در دل بود * گر برادر باشدم گويم گناه مادر است

گر ز روى مقبلى قنبر غلام شاه بود * من سگ آن بختيارم كو غلام قنبر است

يا امير المؤمنين آنى كه گر گويد كسى * نيست جز حب تو ايمان مؤمنان را باور است

هر كه نبود ميوهء حب تواش چون چوب خشك * آتشش بايد زدن گر خود همه عودتر است