مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٣

در منقبت شاه ولايت على ( ع ) گويد

مهر تو دهد پرتو كاين زورق ماه نو * گرديد سلامت رو بر جنبش اين دريا

اى از همه حال آگه هم راز نبى اللّه * باشاه رسل همره در منزل او أدنا

بى مدح على اصلا نگرفت سخن بالا * اهلى تو پى مولا اهلى بشدى اهلا

يا رب به كمال وى كافروخت ازو هر شى * كاين نامه چو گردد طى جرمم به كرم بخشا « 2 »

آن شهنشاهى كه بحر لا فتى را گوهر است * شحنهء دشت نجف شاه ولايت حيدرست

جويبار ذوالفقار از آب رحمت پروريد * گلشن هر دو سرا زان صاحب هر دو سرست

ذات پاك مرتضى را با كسى نسبت مكن * زان كه اين آب حيات از چشمه سار ديگرست

معنى قول « على باب‌ها » آسان مدان * كاين سخن را صد جهان معنى به هر بابى درست

سرّ سبحانى كه پنهانست در ناد على * هم به معنى مظهرش او هم به معنى مظهرست

در ارادت اوليا را منطق او موردست * معجزات انبيا را مظهر او مصدرست

از فروغ روى او خورشيد ذرّات جهان * هر يكى جام جم و آيينهء اسكندرست

هم شراب كوثر و هم آب خضر از لطف اوست * آرى آن نخل كرم هر جا بود بار آورست

پيرو شاه نجف شو گر به كوثر مايلى * زان كه آن آب بقا را خضر راهش رهبرست

لحمك لحمى بدان و جسمك جسمى بخوان * تا بدانى ذات حيدر از كدامين جوهرست

( 2 ) . ديوان اشعار اهلى شيرازى ، صص 420 - 422 .