مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٠٢

در منقبت امير المؤمنين على ( ع ) گويد

اى جان همه جان‌ها روح القدسى گويا * پنهان ز نظر اما در ديدهء جان پيدا

در مكه و در يثرب شاهنشه ذو موكب * در مشرق و در مغرب خورشيد جهان آرا

عيسى فلك رتبت موسى ملك همت * دانا به همه حكمت در علم نظر بينا

هم مهدى و هم حارث بى ثانى و بى ثالث * در علم نبى وارث عالم به همه اشيا

هر كو به تو آمد كج شد از در حق مخرج * اين نكته بود مدرج در سرّ قدر حقا

از لطف تو شد مشرح معنى « انا املح » * مرغان اولى اجنح در گلشن تو پيدا

بر هر كه نمايى رخ در عرصه زند شه رخ * بنماى رخ فرخ منصوبهء ما بگشا

هر كو به تو رو آورد يا آن كه به مهرت مرد * از دست اجل جان برد در دنيى و در عقبا

آن كز تو نشد ملتذّ دوزخ شودش مأخذ * مشكل كه بود منفذ از دوزخ غم او را

شاهنشه دين حيدر شاهى كه شعاع خور * به نوشته به كلك زر منشور ترا طغرا

خورشيد جهان افروز بر تشنه لبان دلسوز * بخشندهء جان امروز ساقى جنان فردا

آيينهء عقل و حسّ گنجينهء هر مفلس * آرايش هر مجلس آسايش جان ما

اى مظهر خلق خوش گر خصم شود سركش * باد از عقب آتش در خاك تنش بادا

در حجت خاص الخاص نام تو برم ز اخلاص * تا زهره شود رقاص در اين چمن خضرا

بر جمله سجودت فرض لازم چو اداى قرض * خورشيد فتد بر ارض در سجده تو صد جا

حرفى كه نشد منقوط از داغ تو شد مسقوط * هرگز نشود مبسوط بى داغ تو دل قطعا

از هر چه شود ملفوظ ذكر تو بود ملحوظ * آنى كه شود محظوظ از ياد خوشت جان‌ها

اى شمع همه مجمع نور همه را مطلع * هم افضل و هم اشجع هم اعلم و هم اعلا

نرگس چو شقايق داغ دارد ز حسد در باغ * كز سرمه‌كش ما زاغ شد نرگس او شهلا

اى در همه جا معروف از خلق و كرم موصوف * مهدى صفتى موقوف از غيب برون فرما

در قول و عمل صادق علمت به عمل عاشق * در حكمت و دين حاذق در علم و ادب دانا

بر هر دو جهان مالك و ز هر دو جهان تارك * در راه حق اى سالك سالك‌ترى از عنقا

مهر تو به جان و دل آميخت در آب و گل * ما را همه الحاصل حاصل تويى از دنيا

هم آدم و هم خاتم خرم به تو در عالم * مقصود بنى آدم از عالم و ما فىها

ديد از تو دم كشتن بخشيدن جان دشمن * جانى همه جسم و تن روحى همه سر تا پا