مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٩٩

و له ايضا

دست بريده كرد درست اين غريب نيست * بخشيد سر به خصم خود اين از غرايبست

نبود عجب گر از همه شانى كند ظهور * ذات على كه مظهر كلّ عجايبست

علمش خبر دهد كه سعيدست يا شقى * از هر چه در ميانهء صلب و ترايبست

يك گام صوريش ز مدينه‌ست تا تبوك * يك سير معنيش به ثريّا ز يثربست

در بارگاه شاهِ نجف هر صباح و شام * پروانه آفتاب و مه بدر حاجبست

امرش بر امّتان نبى دين و لازمست * مهرش به بندگان خدا فرض و واجبست

نيك اخترى كه يافت فروغ چراغ او * نزد خدا و خلق سعيد العواقبست

نسبت به طاق روضه سراى امير نحل * اين پرده‌هاى سبز چو بيت عناكبست

خدّام شاه را ز تفِ آتشِ جحيم * پروانهء نجات و برات مواجبست

اصحاب صفّه را عوض جيفهء فنا * هر بامداد عمر ابد نزل راتبست

آن خس كه خار خار دل اهل بيت خواست * رگ در تنش به قصد چو نيش عقاربست

آن بد گمان كه با اسد اللّه كينه باخت * گو ديده باز كن كه به خواب اراتبست

ديگر مكن مناظره با غاصب فدك * او را همين بسست كه گويند غاصبست

در حيف نخل باغ جگر گوشهء رسول * از جويبار ديده روان دمعِ ساكبست

شايستهء مصيبت و رنجست ناصبى * كو دشمن امام ز حب مناصبست

زخم زبان كه هست به دل نقش فى الحجر * بر قلب رو سياه خوارج مناسبست

نور على ز ارض نجف مىرسد به عرش * باشد چراغ دل اگر از ديده غايبست

صوت نهان و معنى مقصود در حضور * جان واله مشاهده و تن مراقبست

تعداد رشحهء قلم فيض بخش او * بيرون ز جذر و مدّ رقوم محاسبست

در صورت ار نهانست به معنى بود عيان * خورشيد را چه نقص كه گويند غاربست

يك پرتو از فروغ رخش مهر لامعست * يك شعله از چراغ دلش نجم ثاقبست

ناد على چو ورد زبان ساخت متّقى * آسوده از بلا و مصون از نوايبست

دانش و بال و زهد ريا بى قبول او * گر شيخ خانقاه و گر پير راهبست

عين عليست آينهء اعتقاد مرد * روى كسى سفيد كه پاك از معايبست

زان دم كه خواست تافت بر اهل شك آفتاب * دامن به خون دل زده در چاه مغربست

ساغر ز دست ساقى كوثر كشد مدام * آن كز زلال چشمهء تحقيق شاربست

اشيا به آستين يد اللّه داده دست * چون اختيار بنده كه در دست صاحبست

اى شسته از مطالب ارباب جيفه دست * دامان شاه گير كه ذيل مآربست