مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٩٨

و له ايضا

گر خسى را به رياست بگزينند خسان * نتوان در ره او رفت كه قول سلفست

فارغ از موت و حياتم به تمنّاى على * نى ز موتم حذر و نى ز حياتم شعفست

شمع ايوان تو ايمن ز دم باد صباست * ماه اقبال تو ايمن ز كسوف و كلفست

ذكر تسبيح تو مقبول بود وقت ركوع * از كمان تير دعاى تو روان بر هدفست

بر تو از احمد مختار صلوتست و سلام * بر تو از مبدأ فيّاض درود و تحفست

قصر اقبال تو جاييست كه از رفعت و قدر * لمعهء شمس و قمر پرتو نور غرفست

سوز گفتار فغانى دل كوه آبله ساخت * اين هنوز از جگر سوخته‌اش تاب و تفست

تا ز نور نظر سعد برين طاق بلند * اختر بخت تو پيوسته به برج شرفست

سيه از سنگ بلا باد به گرداب اجل * روى ادبار يزيدى كه چو پشت كشفست

و له ايضا

و له ايضا

بر كاينات آنچه يقين فرض و واجبست * مهر و محبت اسد اللّه غالبست

انسان ندانمش كه نداند بهين قوم * آن را كه هل اتى على الانسان مناقبست

فرقست از آن كه زادهء دين آمد از ازل * با آن نو اعتقاد كه ده روزه طالبست

با آن كه آفتاب به حكمش كند عمل * صدق دروغ كج نظران صبح كاذبست

قدر على ز صاحب معراج باز پرس * تا روشنت شود كه در اعلى مراتبست

گر افضليتست اتمّ افاضلست * ور اقربيّتست اقّر اقاربست

خواند از وفا حبيب خدايش حبيب خويش * اخلاص تا كجا كه مطلوب طالبست