مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٩٧

و له ايضا

تا جهان بحر و سخن گوهر و انسان صدفست * گوهر بحر سخن مدحت شاه نجفست

والى ملك عرب سرور اشراف قريش * آن كه تشريف قدومش دو جهان را شرفست

شمع جمعست چو در گوشهء محراب دعاست * آفتابيست فروزنده چو در پيش صفست

نغمهء مهر على از دل پر درد شنو * كاين نه صوتيست كه در زمزمهء چنگ و دفست

كن فكان امر و قضا حكم و يد اللّه خطاب * آسمان رفعت و دريا دل و خورشيد كفست

سامع مدح على باش نه افسانهء غير * صدف گوهر شهوار نه جاى خزفست

نقد عمرى كه نه در طاعت او صرف شود * گر بود زندگى خضر سراسر تلفست

هر كه گردن كشد از بندگى آل على * فى المثل گر پسر نوح بود ناخلفست

اى سرافراز كه از گرمى روز عرصات * خلق را سايهء الطاف عميمت كنفست

حاصل بحر ازل گوهر يك دانهء اوست * صورت انجم و اشكال فلك جوش و كفست

قرص خاور صدف گوهر اسرار عليست * روشن آن گوهر شهوار كه اينش صدفست

علم او نور شناسايى خورشيد بقاست * سرّ او آينهء لو كشف و من عرفست

نشود منبسط از بوى على گلشن او * حيوانى كه دلش بستهء آب و علفست