مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٩٥

در منقبت امير المؤمنين و امام المتقين اسد اللّه الغالب على بن ابى طالب ( ع )

ز نعل دلدل صحرا نوردش تا دم محشر * صفاى مطلع خورشيد دارد مكّه و يثرب

چه باشد خارجى دور از حريم كعبهء وصلش ؟ * سگ ديوانه‌يى گم كرده راه خانهء صاحب

به صورت گر چه غايب شد به معنى حاضرست آرى * كمال شاه انجم را چه نقصان گر شود غارب

زهى چون دين لازم طاعتت بر اهل دين لازم * زهى چون فرض واجب سجده‌ات بر مرد و زن واجب

زهى نور يقينت چشمهء تحقيق را رهبر * زهى ذات وحيدت نشأة توحيد را غالب

ترا تخت خلافت جا و جن و انس در خدمت * تو بر دلدل سوار و خلق شرق و غرب در موكب

سليمان گر به تخت سلطنت مشغول دنيا شد * تو بر سجادهء دين ملك عقبى را شدى كاسب

ز نورى گر شنيد از دور موسى نكتهء وحدت * خدا خود از زبان بى زبانى با تو شد خاطب

به عمرى كرد عيسى مرده‌اى را زنده از معجز * تو كشتى خلق را و زنده كردى از دم جاذب

جهانى ديگر از نور ولايت ساختى روشن * به هر وقتى كه چون خورشيد گشتى از نظر غايب

ترا بر ممكنات آن روز واجب شد خداوندى * كه واجب ساخت تعظيمت بر ارباب خرد واجب

ترا از آستين آن جا يد اللّه آشكارا شد * كه بر سلمان نمودى دستهء گل از كف صارب

چو پيش آرد شهيد كربلا پيراهن خونين * بود رنگ قميص از خون يوسف شهرتى كاذب

سماع بزم گردون از دم سبطين زهرا دان * نه از صوت صداى ارغنون زهرهء لاعب