مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٩٢

در مدح مولاى متقيان امير المومنين على بن ابى طالب ( ع )

بر علم نه مجلّد گردون بود محيط * لوح دلش كه حامل اين چار دفترست

بهر بيان گوهر توحيد خامه‌اش * پيوسته در محيط معانى شناورست

تا جبرييل ناد على بر نبى نخواند * ظاهر نشد به خلق خدا كو چه مظهرست

كشف ضمير و سير مقامات و طىّ ارض * بيرون ز گردش فلك و سير اختر است

گر پيش ازو عدو به نيابت رسد چه شد * اين‌ها علامت فلك سفله پرورست

شاهى كه چند بار سر خود به خصم داد * او را كجا خيال سر و ياد افسرست

اسباب زيورش عمل و دانشست و بس * آن را كه ترك زيور و اسباب زيورست

خوانده در مدينهء علمش همى رسول * دولت دران سرى كه هواخواه اين درست

ارض مقدس نجف از طيب خلق او * چون خاك كعبه آب رخ هفت كشورست

بهر عيار بوته گدازان كوى فقر * مهر على و آل چو گوگرد احمرست

بر انتقام خون جگر گوشه‌هاى او * باشد خدا گواه چه حاجت به محضرست

بس ناخوشست عيش جهان بر جهانيان * زيرا كه در پيش الم فتنه و شرست

بر آب زندگى نگشايد دهان خشك * آن را كه ديده از ستم كربلا ترست

فرقست از آن شراب كه آتش سزاى اوست * تا آب ما كه از كف ساقىّ كوثرست

باشد ميان جمع موالى و خارجى * فرقى كه در ميان مسلمان و كافرست

اى صفدرى كه شعلهء برق حسام تو * فتّاح رزم خندق و مفتاح خيبرست

از طاعت دو كون فزونتر نهاده‌اند * فضلى كه در محاربهء عمرو عنترست

سر دفتر سپاه ظفر پيكر ترا * حرف كتابهء علم اللّه اكبرست

دارد خدا ميان تو و ابن عمّ تو * سرّى كه در ميان كليم و برادرست

يك ذرّه مهر روى تو در صورت عمل * با صد هزار ساله عبادت برابرست

مهريست با خيال تو پيوسته خلق را * اين كز خيال مىنروى مهر ديگرست

كمتر ز ذرّه‌يى نتوان شد در اعتقاد * در هر كه نيست مهر تو از ذرّه كمترست

يابد ز نور صيقل مهر تو روشنى * آيينهء دلى كه ز عصيان مكدّرست

نام تو بعد نام خدا و رسول اوست * حرفى كه بر كتابهء اين هفت منظرست

در بحر كبرياى تو رفتن ز روى عقل * تمثيل آب خضر و خيال سكندرست

فقر و فناى خاك نشينان كوى تو * برتر ز جاه و حشمت خاقان و قيصرست

فرّاش آستان سراپردهء ترا * ز انجم گل چراغ و ز شب دود مجمرست

طاووس مرغزار ترا قرص آفتاب * همچون هلال يك شبه در ظلّ شهپرست