مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٨٤

و ايضا فى مدحه ( ع )

چون بلبلان به وقت سحر بر نشاط گل * ابن حسام بلبل مدحت سراى اوست

ما فى الضّمير من همه مهر و محبّتش * ما فى اللسان من همه مدح و ثناى اوست

هرگز به دو كفايت شعرم كجا رسد * كافىترين سخن سخن قد كفاى اوست

زلفت رواج نافهء تاتار بشكند * عطرت شميم طبلهء عطّار بشكند

ياقوت تو به خنده چو گردد گهر نماى * يا قفل درج لعل گهر بار بشكند

اين آب روى جزع يمانى دهد به باد * و آن قدر و زيب لؤلؤ شهوار بشكند

اى سرو سبز پوش چو گل بر چمن خرام * تا سرو را خرام تو بازار بشكند

نطق شكر شكن بگشا تا نثار او * بازار طوطيان شكر خوار بشكند

بخرام گرد باغ و ز رخ برشكن نقاب * تا عارض تو رونق گلزار بشكند

يك تار موى خود بگشا در شبان تار * تا تار او سواد شب تار بشكند

شب برقع سياه برانداز تا رخت * بازار حسن ماه ده و چار بشكند

گر جلوهء جمال دهد بر چمن رخت * حسنت طراوت گل فرخار بشكند

ظلّ ظليل سايهء شمشاد سركشت * زيبندگى ظلهء اشجار بشكند

لعلت مزاح خسته دلان را شفا دهد * چشمت خمار نرگس بيمار بشكند

نقّاش چين چو نقطهء خال تو بنگرد * از دايره بيفتد و پرگار بشكند

مشكن دلم به سنگ جفا كآبگينه را * چون بشكنى هر آينه ناچار بشكند

خود گو كه خود فروشى حسنت كه مىخرد * چون مير من عمامه عرب وار بشكند

بر مه قصب مبند هلالى چو شاه من * بر آفتاب شُقّهء دستار بشكند

شاهى كه روز رزم به نيروى روى تيغ * پشت سپاه زمرهء كفّار بشكند

بر فرق ، درق بشكند از رمح برق سوز * زانسان كه باد برگ گل از خار بشكند

گر قاف تا به قاف بگيرد جهان سپاه * در جنبش ركاب به يك بار بشكند

دستش اگر به قهر شود قهرمان تيغ * بس گردن دلاور قهّار بشكند

مرغى است تير پرّ و دو منقار تيغ او * كو درق آفتاب به منقار بشكند

با او ز بر فراز اگر گردد آسمان * پشتش به زور بازوى جرّار بشكند

گر بر كشد به معركه شمشير تابناك * تابش ، فروغ مشعلهء نار بشكند