مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٧٣

شاه نعمت اللّه ولى كرمانى ( 731 - 834 ه . ق )

از نور روى اوست كه عالم منوّر است * حُسنى چنين لطيف چه حاجت به زيور است

( ديوان : 7 - 8 )

مرد مردانه شاه مردان است * در همه حال مرد مرد آن است

( ديوان : 8 - 9 )

گفتيم خداى هر دو عالم * گفتيم محمّد و على هم

( ديوان : 26 - 27 )

دم به دم دم از ولاى مرتِضى بايد زدن * دستِ دل در دامن آل عبا بايد زدن

( ديوان : 29 - 30 )

آن امير المؤمنين يعنى على * وان امام المتّقين يعنى على

( ديوان : 33 - 34 ) در غزليات و رباعيات به ويژه ترجيعات نيز مدايحى از همين دست آورده و گفته است :

دوستى خاندان ، درد دلم را دواست * حُبّ نبى و ولّى ، از صفت اولياست

جان علّىِ ولىّ ، در حرم كبرياست * نور ظهور ازل ، درّهء بيضاى ماست

صورت او هَل اتى ، معنى او انّماست * باب حسين و حسن ، ابن عم مصطفاست

( ديوان ، چاپ كرمان 1337 ه ق : 68 - 69 )

از علّىِ ولىّ ولايت جو * هم ولايت فداى والى كن

بندهء خادم على مىباش * فخر بر جملهء موالى كن

باش مولاىِ حضرتِ مولى * منصب خويش نيك عالى كن

( ديوان ، چاپ علمى : 462 )

نفس خير المرسلين است آن ولىّ كردكار * لا فتى الّا على لا سيف الّا ذوالفقار

نور چشم عالمش خوانم على مرتضى * محرم راز رسول و ابن عمّ مصطفى

. . .

نيست مؤمن هر كه دارد با على