مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٦٨
ختم شد بر تو ولايت چون نبوّت بر رسول
ختم شد بر تو ولايت چون نبوّت بر رسول
ختم شد بر تو ولايت چون نبوّت بر رسول
اى زمينت آسمان عالم بالا شده * در هوايت آسمان چون ذرّه اندر وا شده
طاق محراب تو رشك قاب قوسين آمده * نور ماه قبّه‌ات بر قرب او ادنى شده
در فضاى پيشگاهت عقل و دين جا يافته * در هواى بارگاهت جان و دل و الا شده
بادِ صحنت خاك غيرت بر رخ جنّت زده * گرد فرشت آبروى عنبر سارا شده
سدره‌ات هر سالكان را بيت معمور آمده * حلقه‌ات فردوسيان را عروة الوثقى شده
هر كجا در باب فضلت عقل فصلى خوانده است * انس و جان گوياى آمنّا و صدّقنا شده
گر تو دريايى چه دارى ابر رحمت در كنار * ور تو كانى كى بود كان معدن دريا شده
لطف حق و نور رحمت در دلت جا يافته * آفتاب و آسمانى در دلت پيدا شده
آفتاب كبريا درياى درّ لا فتى * فخر آل مصطفى مخصوص نصّ هل اتى
آن كه چوگان مروت در كف احسان اوست * لا جرم گوى فتوت در خم چوگان اوست
شرع بر مسند نشسته عقل تمكين يافته * جهل دست و پا شكسته فتنه در زندان اوست
باب شهر علم مىخوانندش اما نزد عقل * عالم علم اوست كو چون عالم عقل آن اوست
هر كجا در علم وحدانيت او خلوت كند * آستانش لا مكان روح الامين دربان اوست
با همه رفعت كه دارد آسمان چون بنگرى * گوشهاى از گوشهاى گوشهء ايوان اوست
لحمك لحمى نبيّش گفت و بر تصديق آن * قل تعالوا ندع از حق منزل اندر شأن اوست
خاطر ما وصف ذاتش چون تواند كرد چون * ناطقه مدهوش و دل سرگشته جان حيران اوست
آن كه ذات او مقدم بر وجود عالم است * بهر ايجاد وجود او وجود آدم است
اى برابر كرده ايزد با خليلت در وفا * آيت يوفون بالنذر است بر قولم گوا
بوده با ايوب همبر در ره صبر و شكيب * گشته با جبريل همره در ره خوف و رجا
نوح را در شكر اگر عبد الشكورا گفت گفت * از برايت سعيكم مشكور اندر هل اتى
ور سليمان خلعت ملكا عظيما يافت يافت * آيت ملكا كبيرا خلعت تست از خدا
ور به طاعت گفت عيسى را واو صانى الصلاة * در يقيمون الصلاة آمد ترا از حق ندا
ور به عزت مصطفى را در مع الله بركشيد * گشت منزل عهد اعزاز تو نص انّما