مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٦٦

قصيده در مدح حضرت ولايت

گر بود مستحقّ ز سلف يك وجود كو * باشد به حق وصى ز پى مصطفى ، على است

وز حجّت نبوّت امامت عدالتست * با عفت و شجاعت و جود و سخا على است

علم نبى همى طلبى از على طلب * كاو هست شهر علم ، درِ آن شهر را على است

نشگفت اگر ملائكه گردند مقتدى * آن را كه در مناهج حقّ مقتدا على است

هرگز جهان نبود كه در وى على نبود * بى ابتدا على بد و بى انتها على است

بوده‌ست و هست و باشد و تصديق واجبست * زيرا كه نور ساطع ذات خدا على است

كردن بيان رفعت قدرش چه حاجتست * دانند اهل عقل كه فوق السما على است

ما عمرو و زيد را نشناسيم در جهان * ما را بس اين شناخت كه مولاى ما على است

ترك حسب بگير خود اين بس كه در نسب * داماد و ابن عمّ شه انبيا على است

از هر عطيّه كابن يمين را خداى داد * فاضل‌ترينش دوستى مرتضى على است

دارم اميد عفو گرم هست صد گناه * بر اعتماد آن كه مرا پيشوا على است

اى دل ز تشنگىّ قيامت مترس از آنك * ساقىّ حوض كوثر دار البقا على است

دانم كه از تو باز ندارد به هيچ حال * يك شربت آب از آن كه سر اسخيا عليست « 3 »

( 3 ) . همان ، صص 39 - 40 .