مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٥٧

هم كوه حلم ، هم شاخ شرع

كافى كف كوفى وطن ، صافى دل صوفى بدن * هم بو الوفا هم بو الحسن ، هم مرتضى ، هم حيدرى

هستى نبى را ابن عم ، از روى معنى لحم و دم * زان گونه بودى لا جرم ، زين گونه دارى سرورى

از جام علمت با طرب ، جوشيده مغزان عرب * در بسته صد معدى كرب ، پيشت ميان چاكرى

كفر از كفت شد كاسته ، دين از تو شد آراسته * از زير دستت خاسته ، صد چون جنيد و چون سرى

بوذر وكيل خرج تو ، سلمان رسيل درج تو * گردون چه داند ارج تو ؟ تو آفتاب خاورى

بى پايهء علم تو كس ، زين‌ها ندارد دسترس * مهدى تو خواهى بود و بس ، گر مهد اين پيغمبرى

هم كوه حلمش را كمر ، هم چرخ خلقش را قمر * هم شاخ شرعش را ثمر ، هم شهر علمش را درى

علم از تو گشت اندوخته ، شرع از تو گشت افروخته * از ذوالفقارت سوخته ، آيين كفر و كافرى

ياسين ز نامت آيتى ، طاها ز علمت رايتى * كشف تو از مه غايتى ، برداشت مهر دخترى

شمعى و ماهت هم نفس ، پيشى نگيرد بر تو كس * هر چند شمع از پيش و پس ، فارغ بود ، چون بنگرى

رمحت شهاب و مه سپر ، خوانت بهشت و كاسه خور * پاى ترا كرده به سر ، گردون گردان منبرى

هم مير نحل و هم نحل ، اى خسرو گردون محل * كاخ تو ايوان زحل ، هم تخت كاخ مشترى

هم تيغ دارى ، هم علم ، هم علم دارى ، هم حكم * هم زهد دارى هم كرم ، ديگر چه باشد مهترى ؟

از مهر در هر منزلى ، مهرى نهادى بر دلى * همچون سليمان ولى ، ديوت نبود انگشترى