نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٩١٦

خاتمه در ذكر نصائح كافيه و مواعظ شافيه

معذور دارم ، طبع تو اين است و علم و ادراكت چنين ، من مدحى گفتم كه ننگ مدح تو را از دامن پاك آنان شستم :

به خدا قسم و به آياتش * مرد مسئول قول و گفتارش

كه على زادهء ابى طالب * برو تقواش بود در قالب

[ 1 ] چون كه پيكار نيزه باران بد * خيل گردان از آن گريزان بد

مىشدى سوى هم نبرد و به دست * تيغ برّان و تيرش اندر شصت

همچو شيرى ميان اشبالش ( بچه‌هايش ) * بر شكارى گشوده چنگالش

آنكه دادش سلام در يك شب * جبرئيل و مكال خوش مشرب

هر كدامى هزاره‌اى همراه * بد سرافيلشان ز پى درگاه

در شب بدر بهر امدادى * چون ابابيل آمدند زدى

[ 2 ] ( 1 ) اى جعفر ، بايد در مدح آنان چنين سرود ، آنچه تو گفتى براى تنگدستان و بيچارگان بايد گفت ، جعفر سر او را بوسيد و گفت : به خدا تو اى ابا هاشم سرهء شعراء باشى و ما دنباله‌ها هستيم .

( 2 ) تا اينجا مقصود از اين رسالهء شريفه به پايان رسيد در روز يازدهم ماه

[ 1 ] در يكى از كتب ، بعد از اين دو بيت ، اين دو بيت است : هم او بد امام و رهبر ما * برتر از امّت است بىپروا همىگفت و حق همىجستى * از اباطيل بركنارستى ( 2 ) در پاره‌اى كتب ، پس از ابابيل ، اين شعر است : همگى سوى او ز بهر سلام * آمدند وز بهر استرحام