نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٨٩٢

تتميم

فاطمهء زهرا ( ع ) را در خواب ديد و به او دستور داد شاعرى كه از دوستان او بود بفرمايد تا قصيده‌اى در مرثيهء سيد الشهداء بسرايد كه اوّلش اين مصرع باشد :

من غير جرم الحسين يقتل * بىجرم حسين گشت مقتول

( 1 ) و سيّد حائرى نامبرده به امتثال او ، اين قصيده را به نظم آورد :

بىجرم حسين گشت مقتول * غسلش ز دماء جسم او بُد

از خاك كفن بر او بافت * باد از همه سوى او كفن شد

از شيبه گرفت قطن و تابوت * از نيزه سنان به پشت او زد

بر سينهء او بتاخت اسب دشمن * كش علم و كتاب حق در آن بُد

تا آخر قصيده كه در كتاب « دار السلام » در فصل مربوط به رؤيا و منام بالتمام ضبط است .

( 2 ) كتاب « اغانى » در آغاز هفتمين جزئش در اخبار سيّد حميرى گويد كه :

تميمى على بن اسماعيل از پدرش نقل كرده كه : من نزد ابى عبد اللَّه جعفر بن محمد ( ع ) بودم و دربانش براى سيّد حميرى اجازهء ورود خواست ، حضرت دستور داد او را وارد نمود و خاندانش را پشت پرده نشانيد ، و او داخل شد و سلام كرد و نشست و حضرت از او خواست شعر بخواند ، او اين شعر خود را خواند :

بگذر به قبر حسين و * بر گو به پيكر پاكش

اى پيكرى كه تا به هميشه * از اشك چشم بود آبش

چون بگذرى به قبر غريبش * برگير عنان ز شتابش

كن گريه بر تن پاكى * پاك است مادر و كس و بابش

همچون زنى كه ويله نمايد * بر رود تك سپرده به خاكش