نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٨٩١

تتميم

روحه [ 1 ] ديدم كه از بعضى موثقين اهل بحرين ( حماها اللَّه من طوارق الزمان ) حكايت كرده است كه : يكى از اخيار ، فاطمهء زهرا ( سلام اللَّه عليها ) را در خواب ديده كه با جمعى زنان انجمن كرده و بر حسين مظلوم ( ع ) نوحه‌سرائى دارند ، و اين شعر را مىخوانند :

وا حسيناه سر بريده از قفا * وا حسيناه غسيل بالدماء

( 1 ) و صاحب آن ديوان ( سيد نصر الله ) آن را به اين چند شعر دنباله داد :

غريبى كه شد شيبه‌اش قطن او * ز خاك زمين گشت كافور او

برهنه به دو بافت كفن و را * ز خاك زمين باد در كربلا

طعينى كه تابوت او را نبد * بجز نيزهء دشمن بىحيا

وحيدى كه كس چشم او را نبست * به رفق اندران دشت كرب و بلا

صريعى كه اسبان خود تاختند * به صدرش كه بد گنج علم خدا

سرش از قفا تشنه ببريد شمر * بود ساقى حوض بابش هلا

قتيلى كه خرگاه او سوختند * كه بهر ديانت بدى جايگاه

آه و صد آه نبد ياور او * جز سرشك چشم غم اندر او

تا آخر اشعار .

( 2 ) بدين ماند كه در يكى از دفترها نقل شده است : مردى از نيكان ، بانوى ما

[ 1 ] سيد اجل سيد نصر الله بن حسن موسوى حائرى شهيد ، مدرس در روضهء منورهء حسينيه ؛ در فهم و هوش ، آيتى بوده است ، خوش تقرير و شيوا تعبير بوده و شاعر و اديب ، ديوانى دارد ، و كتاب « روضات الزهرات در معجزات بعد از وفات » و « سلاسل الذهب » و مؤلفات ديگر دارد ، از شيخ بن حسن جد صاحب جواهر از علامهء مجلسى روايت كند ، سنّىها او را كشتند ( ره ) .