نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٨٥٥

فصل

ترجيح ندهم اگر چه تيكه‌تيكه شوم و سوخته شوم :

تا دل سرگشته كجا رو كند * تا به كه اين شيفته جان خو كند

مىرود و مىبردم سوى دوست * تا كشدم در خم گيسوى دوست

رخت به سر منزل سلمى كشم * تا ز ثرى سر به ثريّا كشم

گر من و دل بر در او جا كنيم * ديگر از اين به چه تمنّا كنيم

( 1 ) سپس بر اسب خود زد و دست بر سر سوى حسين ( ع ) آمد و مىگفت :

خدايا ، به تو بازگشتم و توبه‌ام بپذير ، همان منم كه دل دوستان و زادگان پيغمبرت را به هراس آوردم ؛ به حسين ( ع ) پيوست و زبان حالش گويا بود :

اى كرمت همنفس بىكسان * جز تو كسى نيست كس بىكسان

پيش تو با ناله و آه آمديم * معتذر از جرم و گناه آمديم

جز تو ره قبله نخواهيم ساخت * گر ننوازى تو كه خواهد نواخت

يار شو اى مونس غمخوارگان * چاره كن اى چارهء بيچارگان

درگذر از جرم كه خواهنده‌ايم * چارهء ما كن كه پناهنده‌ايم

چارهء ما ساز كه بىياوريم * گر تو برانى به كه رو آوريم

* * *

تا نسازيد در ستم نروم از اين در * يا پذيريد به اين عيب و كم كاست مگر

گر پذيريد چه به باشد از اين عزّ و شرف * ور برانيد كنم روى به سوى چه طرف

* * *