نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٧١٨
در سرزنش اهل دنيا و مصائب سيد الشهدا ( ع )
يقولها مخلصاً عساه بها * يرحمه في القيمة اللَّه
اللَّه مولاه و الرسول و من * بعدهما فالوصي مولاه
مىگويم : جمع بسيارى براى حسين ( ع ) مرثيه گفته‌اند كه اگر جمع‌آورى شود ، بيش از چند مجلد است .
( 1 ) در « مقاتل الطالبيين » گفته : حسين ( ع ) را جمعى از شعراى متأخر مرثيه گفته‌اند كه از ذكر آنها براى گريز از طول كلام مستغنى هستيم و اما از متقدمين در مرثيهء او چيزى به ما نرسيده ، چون شعراء از ترس بنى اميه اقدام بر آن نداشتند . انتهى . چه خوش گفته صاحب بن عباد :
بهترين ممدوح آن باشد كه مدحش گفته‌اند شاعران هر بلادى هم زبان فى كل ناد ( 2 ) شيخ ابن شهر آشوب از « امالى » مفيد نيشابورى ( ره ) روايت كرده كه آن زن نوحه‌گر ، فاطمه ( ع ) را در خواب ديد كه روى قبر حسين ( ع ) افتاده و مىگريد و به او دستور داد اين نوحه را بخواند :
ديده‌ها جوشيد با هم * اشكتان هرگز نخشكد
گريه كن بر كشتهء طف * سينه‌اش نرم چه گنجد
كشته بود و بىپرستار * نى كجا مىبود بيمار