نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٠٩

و له ايضا در همين مقام است

اعداى بىمروت بىدانش عنيد * كز جنتند روز قيامت بسى بعيد

وز حق مدام لعنتشان باد بريزيد * بردند چون ز كوفه به شامش بريزيد

وى بد روان ز پيش و عيالش روان ز پى * در مجلسى كه بود در او خيل اشقيا

بنشسته هر يكى به روى كرسى طلا * پنهان ز چشم خلق نه با للَّه بر ملا

در طشت زر نهاد چو آن شومش از جفا * آلوده كردش از سرمستى به درد مى

در پيش چشم عابد بيمار ناتوان * مىكرد زهر مار مى آن مير ظالمان

مىخواند شعر از سر مستى و هر زمان * بيگانه بود چون ز خدا چوب خيزران

مىكرد آشنا به لب روح‌بخش وى * آن سر كه بود روى به از مهر خاورش

وز ضرب تيغ بود بسى زخم منكرش * آزرده شد ز چوب لب روح پرورش

آن ظلم را چو زينب مظلومه خواهرش * ديد از يزيد روى به وى كرد و گفت اى

خصم خدا كه هيچ ندارى به دل غمى * از جورت ار شوند غمين خلق عالمى

دارى اگر به دين نبى رأى محكمى * ظالم مزن تو چوب به اين لب كه از دمى

اموات را تمام تواند نمود حى