نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٠٨

و له ايضا در همين مقام است

نوباوهء رسول خدا ختم انبيا * فرزند ارجمند على شاه اوليا

فرخ سليل فاطمه محبوبهء خدا * يعنى حسين آن كه به صحراى كربلا

كردند بعد قتل سرش را به نوك نى * آن سر كه گرد فاطمه از گيسويش سترد

اندر ره حمايت او پاى مىسترد * بر دوش داد پرورشش تا كه بود خرد

چون خوليش ز كرببلا سوى كوفه برد * اندر تنور مطبخ خود داد جا به وى

زان ماجرا به ملك و ملك اوفتاد شور * پنهان بابر كرد رخ از فرط شرم هور

خاكسترى شدش چو رخ بهتر از بلور * مىگفت انا الغريب مكرر در آن تنور

آن سر كه بود سرور و سردار كل شيء * گرديد اشكبار ز غم جدّ اطهرش

شد جفت با ملال و محن باب مضطرش * از غصه چاك كرد گريبان برادرش

چون در تنور ديد بدان حال مادرش * از دل كشيد ناله و گفتا كه يا بنى

بگشاى چشم خويش و نظر كن كه مادرت * با چشم اشكبار ستاده برابرت

اى جان من فداى مه روى انورت * كاش آن زمان كه خواست ببرد ز تن سرت

مىشد بهار عمر عدويت بدل بدى