نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٩٢

در شرح حال اهل بيت است در مجلس ابن زياد بدنژاد

از فراق نوجوانان به خون خويش غرق * مىفشاند از ديده اشك و مىكشيد از سينه آه

مىفزودى هر دمش بر درد ، درد ديگرى * مىنمودى چون به سوى كشتهء ايشان نگاه

آن ولى خالق يكتا ز جور آن گروه * گشته بود از بار غم همچون كمان پشتش دو تاه

ايستاده در صف ميدان و بود او را نظر * گاه سوى قتلگاه و گه بسوى خيمه‌گاه

عاقبت با كام خشك اندر لب آب فرات * سر بريدش از بدن شمر شرير از حب جاه

جسم پاك آن شهيد بىمعين و يار بود * در ميان بحر خون مانند ماهى در شناه

آنچنان عريان نمودندش كه آن شاه شهيد * نه به پايش كفش باقى ماند و نه بر سر كلاه

ما سوى اللَّه را بدان از بار غم شد مرتعش * چون شهيد از كينه شد آن مخزن علم إله

دلا تا كى ترا باشد مى غفلت به پيمانه * مدام افتاده باشى مست و لا يعقل به ميخانه

ازين مى خوردن و مستى شدستى در جهان رسوا * نمىدانم ز رسوائى خوددارى خبر يا نه

برآورد پنبهء غفلت ز گوش و پند من بشنو * مپندار آنكه مىخوانم من از بهر تو افسانه

به آب توبه كن غسل و لباس زهد در بر كن * بزن دامان همت بر ميان خويش مردانه