نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٥

در تهنيت عيد مولود سعيد آن حضرت است

شهريارى كه بدى مهر سپهر افسر او * با لب تشنه جدا گشت سر از پيكر او

شمر چون سر ز تن اطهر او كرد جدا * ناله كردند به جنت پدر و مادر او

كرد در خيمه سرا معجر نيلى بر سر * چون خبردار شد از كشتن او خواهر او

بر سر نعش وى از ضربت سيلى نيلى * گشت رخسار سكينه كه بدى دختر او

تن او را كه در آغوش نبى پروردى * آخر الامر بشد خاك سيه بستر او

آه از آن دم كه دواندند در آن دشت بلا * اسب از كينه به روى بدن اطهر او

آه از آن دم كه دو دست از تن عباس جدا * از چپ و راست شدى پيش دو چشم تر او

آه از آن دم كه برآمد ز فراق قاسم * از جگر نالهء جانسوزتر از آذر او

آه از آن دم كه شد از ضربت شمشير خسان * پاره پاره بدن پاك على اكبر او

آه از آن دم كه زدى حرملة بن كاهل * تير مسموم به حلقوم على اصغر او

آه از آن دم كه يزيد بن معاويه ز كين * چوب مىزد به لب انور جان‌پرور او

دخترش را به كنيزى بنمودند طلب * آنكه جبريل امين بود غلام در او

گرنه بالطبع بدى شمر ستمكار لئيم * جامهء كهنه نمىكرد برون از بر او

« اختر طوسى » اگر جان بسپارد شايد * چون كند ياد ز غمهاى دل مضطر او

تركى كه بود پاكتر از سيم بر او * بر قند زند طعنه لب چون شكر او