نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٣

در شهادت آن امام انام است

پاى برهنه جانب صحراى خوف خصم * كردند آل او به دو صد اشك و آه رو

سيلى به روى دختر زارش سكينه زد * شومى كه بود پيش خدايش تباه رو

سوى نجف نمود در آن دشت فتنه‌خيز * از بهر شكوهء سپه آن بىپناه رو

گفتا به داد من برس اى جدّ نامدار * از سيلى عدو تو سياهم مخواه رو

از بس به روى خار پياده دويده‌ام * بنگر كه تيره‌ام شده از گرد راه رو

بس ريخته است خون ز جراحات پاى من * بنموده سرخ‌تر ز بقم هر گياه رو

در شهادت آن امام انام است

در شهادت آن امام انام است

مرا تا گشته خالى زان نگار نازنين پهلو * دگر نهاده‌ام از بهر راحت بر زمين پهلو

نگار نازنينى كش مسلسل زلف خم در خم * زند از رنگ و بوى خويشتن با مشك چين پهلو

نهاده خال او پهلو به رخسار دل آرامش * و يا بنهاده هندوئى به برگ ياسمن پهلو

ميان دو لب لعلش دو رسته دلربا دندان * زنند از نازكى بر رشتهء درّ ثمين پهلو

به حمد اللَّه و المنّه كه آن دلدار طوبى قد * كه اندر جنت خوبى زند با حور عين پهلو