نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٢

در شرح كشته شدن و تاراج كردن خيام آن امام است

ناوك غم كرد جا بر سينهء خير النسا * چون سنان بن انس زد نيزه بر پهلوى تو

موكنان مويه كنان گرديد زينب خواهرت * ديد چون از خون سر گرديده رنگين موى تو

جان سپردى تشنه‌كام اندر لب آب فرات * با وجودى كو بدى يك قطره‌اى از جوى تو

تركى كه هست بهترش از روى ماه رو * گردد مكدرش ز گذار نگاه رو

هر كو بطرفه گندم خالش نه عاشق است * زرد از وفور غم بود او را چو كاه رو

خورشيد زير ابر ز خجلت شود نهان * سازد اگر ز پرده عيان گاه‌گاه رو

در خوبيش نظير نباشد به روزگار * خواهى گواه اگر بود او را گواه رو

هر كو به روى او فتدش چشم يك نظر * آرند از دو سو سوى او عزّ و جاه رو

خندان بود چو « اختر طوسيش » در جهان * از يمن مدح شاه ملايك سپاه رو

سبط نبى سليل على شبل فاطمه * كو را منوّر است ز نور إله رو

شاهان تا جدار بسايند بنده وار * او را به خاك درگه عرش انتباه رو

يزدان گداى راه‌نشينش كند ز فقر * تابد اگر ز درگه او پادشاه رو

هر كس كه زائر حرم او شود به حشر * او را سياه مىنبود از گناه رو

آه از دمى كه سر ز تنش بىگنه بريد * شمر شرير شوم كه بادش سياه رو

از بهر غارت حرم از بعد قتل وى * كردند لشكرش به سوى خيمه‌گاه رو