نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٧٩

زبانحال سيد الشهداء است در شب عاشورا با عليا جناب زينب

بر عهد يزدان وفا كن در را رضا بر قضا كن * آهسته چون نىنوا كن برنى چو بينى سر من

گر بسته شد باب چاره بر رويت از هر كناره * بر تن مكن جامه پاره‌اى خواهر مضطر من

آخر از اين دار شش‌در رفتند اى جان خواهر * هم جدّ پاكم پيمبر هم باب و هم مادر من

بر روى بالش سرت را ديگر تو ننهى بعدا * چون گردد از جور اعدا خاك سيه بستر من

در اين بيابان كه مسكن ما راست از جور دشمن * گردد جدا دستش از تن عباس آب‌آور من

ليلا نهد سر به هامون از غصه مانند مجنون * گردد شناور چو در خون جسم على اكبر من

قاسم به حال مشوش از سم اسبان سركش * گردد تنش توتياوش پيش دو چشم تر من

بيرون رود از سرم هوش از نوك تير اندر آغوش * پاره شود گوش تا گوش چون حنجر اصغر من

زين العباد دل افكار در بند اعداى غدار * ناچار گردد گرفتار با عترت اطهر من

از آن شه بنده‌پرور باشد تمنّاى « اختر » * كو گويدش پيش داور اين است مدحت گر من