نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٧٦

در شرح شهادت آن امام مظلوم است

شه دين گفت به شمر اى كه توئى دشمن من * خواهى از كينه ببرى سر من از تن من

جرعهء آب بده تا لب خود تر سازم * كه نباشد لب من خشك دم مردن من

چون ببرى سر من از تن صد پاره مكن * غارت اى دشمن خونخوار تو پيراهن من

تا منم زنده بگو حمله نيارند سپاه * به خيامم پى تاراج ز پيرامن من

شمر گفت اى پسر فاطمه گفتارت را * نبود هيچ اثر در دل چون آهن من

گر همه روى زمين آب شود نگذارند * كه خورى يكدم از و لشكر شيرافكن من

در صف حشر به دل خوف ندارم ز خدا * گر بود خون تو و آل تو بر گردن من

گر ترا من نكشم ابن معاويه يزيد * از زر و سيم لبالب نكند دامن من

مىبرم سر ز تنت گرچه يقين مىدانم * كه بود روز جزا قعر سقر مسكن من

دارم اميد كزين خدمت شايان به يزيد * مملو از گوهر شهوار شود مخزن م

ن سال و ماه و شب و روز « اختر طوسى » گويد * شكر للَّه كه شده نوحه‌سرائى فنّ من

چون حسين از پشت مركب واژگون * شد ز جور كوفيان شوم دون

حمله‌ور بر وى شدند از چارسو * با صداى كوس و بانك ارغنون

شد براى كشتن او ابن سعد * شمر بىشرم و حيا را رهنمون

آنستم كردار آورد از غضب * از نيامش خنجر بران برون