نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٧٤

و له ايضا در چوب زدن يزيد است بر لب و دندان آن حضرت

كسى كش بر زبان پيوسته مدح او بود جارى * بماند ايمنش از دردهاى ناگهان دندان

فغان زاندم كه از كينه به طشت زر يزيد دون * شكست آن شاه را از ضرب چوب خيزران دندان

همى مىگفت با حضار مجلس آن ستم پيشه * كه اين شه را بود خوشتر ز گوهر در دهان دندان

چو زينب از يزيد شوم ديد آن ظلم بىحد را * فشرد از فرط غم بر لب به صد آه و فغان دندان

به سوى آن جفا جو روى كرد و از غضب گفتا * تو را بادا شكسته يا رب از سنگ گران دندان

نيامد رحمت اى مردود سنگين دل كه بشكستى * به ضرب چوب از سبط رسول انس و جان دندان

همان دندان زيبا را كه از چوب ستم خستى * مكرر بوسه مىزد جدّش احمد بر همان دندان

نديده ديدهء چرخ كهن از هيچ انسانى * كه دندانش به زيبائى بود مانند آن دندان

مگر كافى نبود از تن جدا كردن سر او را * كش از چوب ستم بشكستى اى ننگ جهان دندان