نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٦٨

در سؤال نمودن ابن سعد از سنان بن انس و جواب دادن آن ملعون از حال سيد الشهداء است

بد انسان تشنگى آتش زده بر خرمن جانش * كه آهش مىرود از سينه همچون دود تا كيوان

به گوش خود شنيدم كو به زير لب همىگويد * كه : آه از تشنگى در سينه شد مرغ دلم بريان

ندارد قدرت برخاستن از جاى خود اصلا * ز بس خون رفته است از پيكر آن شاه انس و جان

گهى از فرقت عباس اشك از ديده مىبارد * گه از داغ على اكبر برآرد از جگر افغان

گهى از بهر قاسم گاه از بهر على اصغر * بريزد اشك خون‌آلوده‌اش از ديده در دامان

به اين حالت كه گفتم چون بديدم آنستم كش را * نهادم پاى جرأت پيش و زان پس از زه عدوان

براى آن كه بخشد جايزه از ديگران بيشم * يزيد بن معاويه ، من بد سيرت نادان

سنان نى زدم او را چنان با خشم بر پهلو * كه بر روى اوفتاد آن پادشاه عالم امكان

ستم كردم به آن سلطان مظلومان و مىدانم * كه كردم خويشتن را مستحق آتش نيران

بنال امروز بر حال حسين اى « اختر طوسى » * كه فردايت كند حق مستحق روضهء رضوان