نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٦٢

زبانحال زينب كبرى ( ع ) در عزاى سيد الشهداء ( ع )

اى آنكه بر سر نى دمساز راه عشقى * چون نالهء نى از پى نبود مرا جدائى

در كوفه يا دمشقى * از چون تو دلربائى

اى يك جهان برادر وى نور هر دو ديده * چون حال زار خواهر چشم فلك نديده

بىمحمل و عمارى بىآشنا و يارى * سرگرد هر ديارى خاتون داغديده

خورشيد برج عصمت شد در حجاب ظلمت * پشت سپهر حشمت از بار غم خميده

دردانه بانوى دهر بىپرده شهرهء شهر * دوران چه كرده از قهر با ناز پروريده !

اى لالهء دل ما اى شمع محفل ما * برنى مقابل ما سر بر فلك كشيده

بنگر به حال اطفال در دست خصم پامال * چون مرغ بىپروبال كز آشيان پريده

يك دسته دل شكسته بندش به دست بسته * يك حلقه زار و خسته خارش به پا خليده

گردون شود نگونسر ديوانه عقل رهبر * ليلى اسير و اكبر در خاك و خون‌طپيده

دست سكينه بر دل پاى رباب در گل * كافتاده در مقابل اصغر گلو دريده

بربسته دست تقدير بيمار را به زنجير * عنقاء قاف و نخجير هرگز كسى شنيده

آهش زند زبانه روزانه و شبانه * از ساغر زمانه زهر الم چشيده

رفتم به كام دشمن در بزم عام دشمن * داد از كلام دشمن خون از دلم چكيده

كردند مجلس آرا ناموس كبريا را * صاحب‌دلان خدا را دل از كفم رميده

گر مو به مو به مويم آرام دل نجويم * از آنچه شد نگويم با آن سر بريده

زان لعل عيسوى دم حاشا اگر زنم دم * كز جان و دل دمادم ختم رسل مكيده