نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٦١

زبانحال زينب كبرى ( ع ) در عزاى سيد الشهداء ( ع )

گر رفتم از بر تو معذورم اى برادر * حاشا ز خواهر تو آئين بيوفائى

مقهورم اى برادر * يا ترك آشنائى

گر غائب از حضورم در دام غم گرفتار * يك نيزه از تو دوريم ليكن نه دست و پائى

ليكن سر تو سالار * نه فرصت نوائى

چون لاله داغداريم چون شمع اشكريزان * هر يك دو صد هزاريم در شور و غم‌فزائى

اى شاهد عزيزان * در سوز غصه‌زائى

ساز غم تو كم نيست ليكن مجال دم نيست * در سينهء حرم نيست جز آه جان‌گزائى

زين بيشتر ستم نيست * جز اشك بىصدائى

كشتى شكستگانيم در موج لجهء غم * يك دسته خسته جانيم ما را تو ناخدائى

يا در شكنجهء غم * زين غم بده رهائى

راه دراز در پيش وز چاره دست كوتاه * يك حلقه زار و دل‌ريش نه برگ و نه نوائى

نه خيمه و نه خرگاه * نه جز خرابه جائى

امروز روز يارى است از بانوان بىكس * هنگام غمگسارى است گاه گره‌گشائى

از كودكان نورس * يا منتهى رجائى

با يك سپاه دشمن با صد بلا دچارم * يا رب مباد چون من آواره مبتلائى

ناچار خوار و زارم * بيچاره مبتلائى

ز آغاز شد سرانجام ما را اسيرى شام * ما را نداده ايّام جز ناسزا سزائى

صبح اميد شد شام * جز محنت و بلائى

دردا كه با دل ريش سرگرد راه شاميم * ما از پس و تو از پيش ما را تو رهنمائى

رسواى خاص و عاميم * يا قبلهء دعائى